Διαφορετικα

Υπάρχει λέξη γι’ αυτόν που χάνει το παιδί του;

Από  | 

Πριν από ενάμιση χρόνο, και μετά από τεράστιες δυσκολίες, κατάφερα και έγινα μπαμπάς. Μπαμπάς ενός απίθανου και μοναδικού πλάσματος, όπως είναι όλα τα παιδιά, του Στέφανου.

Ενός πλάσματος που ό,τι κι αν έχω, όσο άγχος κι αν με έχει καταβάλει την ημέρα, ό,τι κι αν μου έχει τύχει, όταν γυρίζω σπίτι και το παίρνω αγκαλίτσα και μου λέει “μπαμπά”, κοιτάζοντάς με με τις πελώριες ματάρες του, όλα λήγουν.

Τέλος λέμε.

Νο στρες, νο πέην, νο νάθινγκ.

Πώς νιώθω ως μπαμπάς, με ρωτάνε πολλοί. Η απάντηση που μου έρχεται στο μυαλό είναι μόνο μία.

Σκύλος.

Σκύλος που περιμένει πίσω από την πόρτα να μπει το αφεντικό του, που και να τον βαράει, να τον βασανίζει, να τον ξεχνάει, να μην τον ταΐζει, αυτός τον αγαπάει απεριόριστα, απέραντα, άπειρα.

Στο ρόλο του σκύλου εγώ και στο ρόλο του αφεντικού ο Στέφανος.

Είναι το μόνο πλάσμα που έχω αγαπήσει χωρίς κανέναν, μα κανέναν όρο.

Είναι η μοναδική αγάπη που έχω νιώσει για κάποιον άλλον, που ό,τι κι αν κάνει, ακόμα κι αν όλα πάνε στραβά, αυτή θα είναι πανίσχυρη και άσβεστη.

Δεν περιμένω τίποτε από αυτόν για να τον λατρεύω σαν Θεό μου. Θέλω μόνο να υπάρχει. Αυτό είναι αρκετό. Μόνο να υπάρχει.

Από τότε που τον κράτησα στα χέρια μου για πρώτη φορά, επίσης, μου είναι πολύ δύσκολο να βλέπω παιδάκι να κλαίει. Πριν από κάποιες μέρες είχα πάει στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ζίου Ζίτσου για να αγωνιστώ και σε κάποια φάση γινόταν το παιδικό αγωνιστικό τμήμα.

Ένας πιτσιρικάς χτύπησε λίγο το χέρι του από μια λαβή και τον πήραν τα κλάματα. Μιλάμε πιάστηκε η ψυχή μου, ήθελα να πάω να τον πάρω αγκαλιά, να τον παρηγορήσω. Να του πω “μην κλαις, μικρούλη, συμβαίνουν αυτά”, να του σκουπίσω τα δάκρυα και να τον βάλω για ύπνο δίπλα στη μαμά του.

Τον πήρε τελικά αγκαλίτσα ο προπονητής του, ο μικρός έκλαψε λίγο στον ώμο του, χαλάρωσε και μετά πήγε στους γονείς του ήρεμος, τα είχε ξεχάσει ήδη όλα. Έτσι κάνουν τα παιδιά. Το βγάζουν έντονα για λίγο και μετά τέλος, συναχίζουν το παιχνίδι. Είναι σοφά τα παιδιά, να το ξέρετε αυτό.

Και μετά από όλα αυτά έρχονται αυτές οι εικόνες…

Εικόνες νεκρών παιδιών, άλλων που τα κρατάνε στα χέρια οι γονείς τους αιμόφυρτα, άλλων ακρωτηριασμένων, άλλων σε σακούλες, έτοιμα να μπουν ξανά πίσω στη γη που τα γέννησε.

Είναι δυνατόν, ρε μουνόπανα; Είναι δυνατόν, γαμώ το Χριστό σας; ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ;

Τι ψυχή έχετε μέσα σας, γαμώ το μουνί που σας έβγαζε, για να σκοτώνετε μικρά παιδιά; Σκατά έχετε αντί για καρδιά;

Όλα είναι στατιστική για σας; Ακόμα και το σώμα και η ψυχή ενός μωρού;

Τα χειρότερα να σας βρουν, γαμώ την Παναγία σας, μουνόσκυλα. Τα χειρότερα και με πολύ πόνο, να υποφέρετε γι’ αυτά που κάνετε.

Δεν το χωράει το μυαλό μου, ρε φίλε. Δεν μπορώ να το πιστέψω. Σκέφτομαι τον εαυτό μου στη θέση αυτών των ανθρώπων και τρέμω. ΤΡΕΜΩ ΑΛΗΘΕΙΑ.

Σκεφτείτε αυτό για τέλος.

Γι’ αυτήν που έχασε τον άνδρα της υπάρχει λέξη. Λέγεται χήρα.

Γι’ αυτόν που έχασε τη γυναίκα του, επίσης, λέγεται χήρος.

Ένας που έχασε τους γονείς του λέγεται ορφανός.

Γι’ αυτόν που έχασε το παιδί του δεν υπάρχει καμία λέξη σε καμία γλώσσα.

Γιατί δεν υπάρχει γλώσσα και λέξη να περιγράψει τόσο πόνο.

Καληνύχτα σας και όνειρα γλυκά.

Πρώτα απ’ όλα στα παιδιά μας. Μόνο τα όνειρα τους αξίζουν. Τίποτε άλλο.

Σχόλια

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.