ιστοριες

Χορεύοντας με τους Λύκους μας!

Από  | 

Είδα ξανά την επική γουέστερν ταινία «Χορεύοντας με τους λύκους», μαζί με την εκστασιασμένη κόρη μου, που στενοχωρήθηκε όταν ο Τζον Ντάνμπαρ (Κέβιν Κόστνερ) έκοψε το μουστάκι και μεταμορφώθηκε από υπολοχαγό του αμερικανικού στρατού σε ινδιάνο Σιου, επιλέγοντας τη ζωή που τον βρήκε στο δρόμο του. Τον προτιμούσε με μουστάκι.

Δεν την είχα δει από το 1990 που πρωτοβγήκε. Πριν 27 χρόνια. Πριν μία γενιά δηλαδή. Νομίζω δεν υπάρχουν παρά ελάχιστοι που δεν την έχουν δει. Ρέει ευχάριστα, δεν κουράζει, σε ξεναγεί σ’έναν άλλο κόσμο και κουλτούρα, όπου ακόμα και η βία έχει κάποιο νόημα.

Η ροζ ιστορία μέσα στην ταινία, ο Χορεύει με Λύκους ερωτεύεται την Στέκεται με Γροθιά, μία όμορφη ινδιάνα, που έχει όμως πένθος και όταν ο πατέρας της επιτρέπει να λήξει το πένθος της, ο Τζον Ντάνμπαρ την παντρεύεται και ζουν μαζί με τη φυλή των Σιου. Και λοιπά και λοιπά.

Σχεδόν ξαφνιάστηκα όταν είδα τον κινηματογραφικό γάμο, όχι ως γεγονός αυτό καθαυτό αλλά ως μία σοβαρή απόφαση που μπορεί να ληφθεί μέσα στις τρέχουσες συνθήκες της ζωής κάποιου. Σκέφθηκα πόσο έχει αλλάξει ο τρόπος που παίρνονται πλέον αυτές οι αποφάσεις. Θα τον χαρακτήριζε κανείς παρορμητικό τον υπολοχαγό; Δεν ξέρω, ούτε και είναι αυτό που με απασχολεί. Αν το μεταφέρω όμως στην σημερινή εποχή, στην Ελλάδα του 2017 που ζω και γνωρίζω, ως σχεδόν μεσήλικας, βλέπω ότι οι μεγάλες αποφάσεις (μεγάλη απόφαση είναι αυτή) παίρνονται μετά από πολύ χρόνο, πολλές συνθήκες που πρέπει να πληρούνται, αλλεπάλληλων δοκιμών, ο/η μεν έχει διαλέξει τον/ην δε αφού πρώτα τον έχει τεστάρει μήνες/χρόνια με επαφή, κοινή συμβίωση, σχεδιασμούς, όρους, παίρνω το καπελάκι μου και φεύγω αν δε μ’αρέσει, κλπ. Ποιος θα πάρει μία δεσμευτική απόφαση βασισμένος μόνο σε αυτό που βλέπει και αισθάνεται; Κανείς σχεδόν.

Δεν κριτικάρω τον τρόπο που οι νέοι άνθρωποι επιλέγουν να χτίζουν τη ζωή τους, ο καθένας πορεύεται όπως αγαπά και έμαθε. Με απασχολεί όμως πόσο αυτή η διαρκής δυνατότητα επιλογής, αυτό το ρημάδι «υπάρχουν και καλύτερα» μπορεί να μας κάνει να αναβάλλουμε την λήψη αποφάσεων, την ανάληψη ουσιαστικών ευθυνών για τη ζωή μας και κατ’επέκταση μας αφαιρεί τη δύναμη να αρθρώνουμε την επιθυμία μας όπως την βιώνουμε στη συγκεκριμένη στιγμή της ζωής μας και να την πραγματοποιούμε.

Η κουλτούρα του εντελώς παρτάκια. Αποφυγή των δεσμεύσεων και της Θέσης. Περιμένω να δω πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα από τους άλλους και τότε, στο τέλος, θα δράσω. Αν το δω πιο συνολικά σαν στάση ζωής μέσα στην Κοινωνία που ζούμε, μου εξηγείται και το γιατί υπάρχει χλιαρή αντιμετώπιση των πολιτικών εξελίξεων, γιατί κανείς δεν διαμαρτύρεται για τίποτα, ή αν το κάνει θα το κάνει μέσω συλλογικότητας και χωρίς ρίσκο, γιατί δεν υπάρχουν πια εμπνευστικοί άνθρωποι που θα τολμήσουν, θα δημιουργήσουν ρεύμα, θα αρθρώσουν συγκριμένο πλάνο, κι ας μην πληρούνται οι τέλειες προϋποθέσεις.

ΜΙΑ απόφαση που θα σηματοδοτεί μια ΘΕΣΗ. Εγώ, αναλαμβάνω μία ευθύνη και την υποστηρίζω. Κι αν το αναλύσω ακόμα περισσότερο, διαπιστώνω ότι τα πολιτικά κόμματα υπόσχονται σχεδόν όλες τις επιλογές. Δεν χάνεις τίποτα επιλέγοντας. Άρα δεν χρειάζεται να διαλέξεις. Περιμένεις το καλύτερο που θα σου φέρουν οι άλλοι.

babis banner2

Σε μία κοινωνία που ζει μέσα στον τρόμο του τι θα μας βρει, ελάχιστοι είναι όσοι θα υψώσουν ανάστημα επιλογής.

Προσέξτε, δεν υποστηρίζω τις παρορμητικές αυτοκαταστροφές. Υποστηρίζω το δικαίωμα στην ατομική επιλογή και αυτοδιάθεση, ως αποτέλεσμα μίας πορείας που αφορά εμάς και δεν εξαρτάται από το ποιος νόμος θα περάσει στη Βουλή, πού θα κινηθεί ο δείκτης του Χρηματιστηρίου ή αν θα δώσει την προίκα ο κύριος Σωτήρης στην Ελεονώρα. Δεν εξαρτάται από το πώς θα πάνε τα πράγματα. Εξαρτάται από το πώς το θέλω και πώς το διεκδικώ για μένα.

Με ενοχλεί η απόλυτη παθητικότητα που βλέπω γύρω μου.

Με ενοχλούν οι επαναστάσεις του Facebook που συνοδεύονται από απουσία παιδείας, αρχών, αυθορμητισμού αλλά και σχεδιασμού. Πιθανώς θα χαρακτηριστώ ρομαντική ή αναχρονιστική. Δεν πειράζει. Θα ήθελα από την δική μου γενιά αλλά κυρίως  τις επόμενες, να δω φλόγες, δράσεις, αποφάσεις, ατομικές και συλλογικές. θα ήθελα να ξαναγυρίσουμε σε κάποιες πιο παλιές αξίες που κάποτε μας επέτρεπαν να ζούμε ως ελεύθεροι άνθρωποι. Και δεν είναι και τόσο μακρινό παρελθόν.

Δεν ξέρω αν θα μας επιτραπεί. Δεν ξέρω αν ποτέ θα ξυπνήσουμε. Δεν ξέρω καν αν ο γάμος του Χορεύει με Λύκους με την Στέκεται με Γροθιά θα μπορούσε να αποτελέσει τροφή για σκέψη για ορισμένους.

Εύχομαι οι σπίθες που υπάρχουν να μας δίνουν ευκαιρίες να ξανακοιτάμε τη στάση μας μέσα στη ζωή μας. Γιατί υπάρχουν, μόνο που πρέπει να κοιτάξεις τη σωστή στιγμή, έχοντας βγάλει τα γυαλιά ηλίου.

Σχόλια

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.