ιστοριες

To τσουρεκάκι…

Από  | 

Η γυναικεία τσάντα είναι μια ιστορία, χωρίς αρχή μέση και τέλος..εκεί που μύθος και αλήθεια γίνονται ένα… Δείξε μου το περιεχόμενο της τσάντας σου,θα πω εγώ, να σου πω ποια είσαι…. Δεν θα μπορούσα να είμαι η εξαίρεση στον κανόνα που λέει, ότι η τσάντα μιας γυναίκας είναι η τσάντα του Sport Billy.. γνωστό κινούμενο σχέδιο, με την τσάντα είδωλο που τα είχε όλα μέσα…λατρεία!!!!

Ετσι κι εγώ… ανοίγω το φερμουάρ της δικής μου τσάντας και από μέσα ξεπροβαλλουν, όλα τα αγαθά της οικουμενης….. από χαρτομαντηλο και φορτιστή , μέχρι τσιμπιδι για τα φρύδια και φορητό σταχτοδοχειο.. ναι ναι..

Και πάντα, πάντα όμως.. κι ένα τσουρεκακι απαλό και αφρατο με γεύση πολιτικη, αγαπημένο λέμε!!! Η πρώτη φορά που μπήκε στην τσάντα μου, ήταν όταν ένα πρωί έφυγα βιαστικά με ένα καφέ στο χέρι και το στομάχι μου άδειο.. Το έριξα τότε να βρίσκεται, μήπως και αργότερα πεινασω και στο πρώτο κόκκινο φανάρι λίγα μέτρα μακρυά από το σπίτι, βρέθηκα να το καταβροχθιζω με τρέλα… Μου είχε φτιάξει τη μέρα μου θυμάμαι… στανιαρα με την πρώτη μπουκιά…. κι αυτό ήταν…η σχέση μας έγινε επίσημη από αυτή την πρώτη μας συνάντηση!!!

Δεν έφυγα ποτέ ξανά, χωρίς να έχω ένα τσουρεκακι μαζί μου…. αλλά τσουρεκακι ετσι;;; ούτε κρουασάν που μπορεί να σταξει σοκολάτα και να λερωθω εκεί που τρέχω στις δουλειές μου, ούτε σαντουιτσακι που θέλει και χρόνο να ετοιμαστεί.. Το τσουρεκακι είναι καθαρό και πάντα έτοιμο να το πάρω μαζί μου…. Εντιμο για αυτό που μπορεί να προσφέρει.. ξέρει πως θα μου κόψει την πείνα, θα καλύψει την λιγουρα μου, θα μου κάνει συντροφιά όταν περιμένω ολόκληρα λεπτά μέσα στην κίνηση, θα με γλυκανει όταν το στόμα γίνεται τσαρουχι απ τα τσιγάρα και τον καφέ… είναι φίλος και το νιώθει, που το νιώθω… μου στέκεται ρε παιδί μου…ξέρει την ανάγκη μου.. με κάνει και αισθάνομαι σιγουριά..

Ειναι πολλές οι φορές που περνάνε μέρες χωρίς να το ακουμπησω.. το πάω και το φέρνω… κι εκείνο περιμένει υπομονετικά, όταν θα το χρειαστώ…ανοιγω την τσάντα, μου χαμογελα, του κλείνω το μάτι πονηρά, και του ψιθυριζω, όχι τώρα φίλε…. είμαι οκ… εσύ είσαι για τα δύσκολα… Τσαλακωνεται το χαρτί του, ζουλιεται, πατιεται, αλλά ακόμα κι έτσι, μου δίνει την ίδια χαρά όταν έρχεται η στιγμή που το ανοίγω… γιατί όσο κι αν το ταλαιπωρω, εκείνο μ αγαπάει..αλλά κι εγώ το αγαπώ .. μια φορά μόνο το πρόδωσα, γιατί πέρασαν πολλές μέρες και το άφησα να λήξει, αλλά του υποσχέθηκα πως δεν θα γίνει ποτέ άλλη φορά αυτό… και το ταισα στα πουλάκια,για να μην νιώσει άχρηστο και τελειωμένο..γιατί κι εγώ το νοιαζομαι, αυτά είναι αμοιβαία….

Τσουρεκακι η δική μου ιστορία τσάντας κι αν δείχνει έστω και λίγο το χαρακτήρα μου, πέστε με αφρατη, τρυφερή, συναισθηματικη, με σχέσεις κι αδυναμίες σταθερές…λίγο τρελαμένη αφού μιλάω με τσουρεκια (χα χα) και λιχουδα το κυριότερο και το μόνο σίγουρο …. Αλλωστε, δεν ξέρω αν το καταλάβατε, αλλά για φαγητό μιλούσα τόση ώρα.. Η τσάντα ήταν απλά η αφορμή…

Σχόλια

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.