Διαφορετικα

Σφουγγάρια

Από  | 

Στην αρχή ήταν τρομερά δύσκολο.
Την πρώτη φορά που ήρθε να μείνει–μετά τον χωρισμό- η 4+χρονη κόρη μου η Αθηνά μαζί μου στο σπίτι ήταν τρομερά δύσκολο.
1. Συναισθηματικά (και για τους δυό μας)
2. Πρακτικά (για μένα)
Δεν θα μπω τώρα στο τριπακι να σας τα ξηγήσω γιατι δεν είναι αυτός ο στόχος μου…
Θα δείτε…
Την δεύτερη φορά ήταν ακόμα πιο δύσκολα γιατι και οι δυό μας είχαμε επεξεργαστεί την πρώτη φορά. Λογικό έ; Δύσκολο σαν το δεύτερο βιβλίο του συγγραφέα.
Την τρίτη φορά ήταν καλύτερα…είχαμε βρει τον ρυθμό. Αρχισε να ρωτά και ο διάλογος είναι πάντα εξαιρετική λύση.
Την τέταρτη φορά ήρθε και ο τότε περίπου 2+ γιός μου… ο Αρχέλαος… ή Αθηνά ως μεγαλύτερη και πλέον «εμπειρη» στη νέα κατάσταση…του έδειξε τα «κατατόπια»… Με αυτόν δεν δυσκολεύτηκα καθόλου…έκανε κλαπ και προσαρμόστηκε… ήταν μικρούλης βλέπετε και δεν είχε (έντονες) παραστάσεις.
Και ξαφνικά το τρομερά δύσκολο έγινε κανονικό.

anatello111111
Το ότι έρχονται και μένουν μερικές μέρες τα παιδιά μου μαζί μου κάθε μήνα για μένα είναι πια ένα φυσιολογικό γεγονός. Δεν το αντιμετωπίζω ούτε διεκδικητικά, ούτε συνασιθηματικά φορτισμένο, ούτε με υπέρμετρο (τρελό) ενθουσιασμό… Η χαρά της συνάντησης είναι ΠΑΝΤΑ ή ίδια και από/για τους 3 μας… ή στιγμή του αποχωρισμού έγινε ένα τρυφερό sad bye-bye (ωραία περάσαμε ε; ΝΑΙΙΙΙΙΙΙΙ!) μεχρι την επόμενη φορά…
Όταν γίνεις γονιός καταλαβαίνεις αμέσως ότι παύεις να είσαι ο πρωταγωνιστής και παραχωρείς με μεγάλη χαρά τη θέση στα παιδιά. Το θέμα λοιπόν δεν είναι πώς νιώθω εγώ, αλλά το πώς νιώθουν εκείνα.
Περνάνε καλά;
Περιμένουν να’ρθουν;
Το ότι τα περιμένω εγώ είναι προφανές…
Μιλάμε καθημερινά…. Σχεδόν πάντα στο Skype κι όταν δεν είναι

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Σχόλια

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.