ιστοριες

Πρώτο ραντεβού!

Από  | 

Επιτέλους  σου ζητάει να βγείτε..επιτέλους, πήρε μπρος. Το περιμένεις τόσο καιρό, αναρωτιέσαι γιατί δε το έχει κάνει μέχρι τώρα και να που έφτασε η μέρα για το πρώτο ραντεβού. Στέλνεις μήνυμα ενθουσιασμένη στην κολλητή σου:

-Θα βρεθούμε..απόψε, θα τον δώ…δεν το πιστεύω

-Aααα θα τρελαθώ…μπράβο..σουπερ…είδες ρε χαζό που σε θέλει; Στα λεγα εγώ, αλλά δεν μ άκουγες…

Θες να είσαι τόσο όμορφη, που δεν προλαβαίνεις ούτε μέσα σε 5 ώρες να ετοιμαστείς, όχι επειδή θες να μεταμορφωθείς σε κάτι άλλο, αλλά επειδή θες να νοιώσεις κάθε λεπτό αυτής της προετοιμασίας. Θες να λούσεις τα μαλλιά σου, να τα χτενίσεις και συγχρόνως να ξεκλέβεις ματιές στην ώρα χαμογελώντας και να σκέφτεσαι ότι σε λίγο θα τον συναντήσεις.

Μήνυμα από την κολλητή:

-Ετοιμάζεσαι; Έκανες αποτρίχωση; Το μπικίνι μη ξεχάσεις, δε ξέρεις τι μπορεί να συμβεί…Πώς θα το κάνεις το μαλλί; Μάζεψέ τα πάνω, πιο ωραία είσαι. Τι θα βάλεις; Μη ντυθείς μες τα μαύρα πάλι, βάλε το άσπρο το σακάκι σου, πιο μοντέρνο και νεανικό… και ετοιμάσου, όλη την ώρα στο κινητό είσαι..βιάσου

Ετοιμάζεσαι, δεν έχεις υπάρξει ωραιότερη…

-Ρε μαμά, δες πώς έχω «σπάσει», έχω κάνει ρυτίδες γύρω από τα μάτια..πωω

Εντελώς αντικειμενικά η μάνα σου, απαντά:

-Είσαι μία κούκλα, είσαι σαν την Ιταλίδα, πώς την λένε μωρέ..

-Ποια ρε μάνα; Την Μπελούτσι λες;

-Nαι, αυτή…

-Ααα καλά….

Δεν μπορείς να οδηγήσεις από το άγχος, παίρνεις ΤΑΧΙ, φτάνεις στο μπαρ, τον βλέπεις να σε περιμένει, θες να λιποθυμήσεις από το άγχος, -Θεε Παντοδύναμε, πόσο όμορφος είναι-αλλά όχιιι, θα σε δεί πρώτα πόσο κούκλα  έγινες και μετά λιποθύμα..Η ώρα περνά, εσύ περνάς υπέροχα μαζί του, μιλάτε, γελάτε, σου μαζεύει τα μαλλιά στο πλάι και σε φιλάει στον ώμο, όλα μαγικά σαν να μη το ζεις. Σαν να σου αφηγείται μια φίλη σου αυτό που ζει και να ονειρεύεσαι το ίδιο και για σένα, είναι τόσο ωραίο, που δεν πιστεύεις πως το ζεις εσύ.

Εξαφανισμένος την επόμενη μέρα και την μεθεπόμενη, δεν εμφανίστηκε ποτέ ξανά…

Πριν χρόνια είχα μια ανακοίνωση με poster σ ένα συνέδριο και έπρεπε να  μου το ετοιμάσει κάποιος. Απευθύνθηκα λοιπόν στον Γιάννη, ο οποίος ασχολείτο σχετικά. Με το που κοιταχτήκαμε, είχα ξεχάσει το poster και το άγχος μου για την ανακοίνωση.

Τηλέφωνα στην κολλητή:

-φφφ, δε με  θέλει παιδί μου, δε με θέλει, είναι στον κόσμο του..και ξέρεις τι ωραία ήμουν προχτές που πήγα να πάρω το βρωμοπόστερ και να τον πληρώσω..

-Καλά, δεν είπατε τίποτε;

-Tί να πούμε παιδάκι μου; Ο κοιμισμένος με αγκάλιασε, με φίλησε..

-Kαιιιιιιιι;;;;;;;

-Μου πε καλή επιτυχία για  το συνέδριο. Λένα,θα ρθω Αθήνα για λίγες μέρες, δε μπορώ άλλο εδώ, δεν την παλεύω, έχω καταστενοχωρηθεί…

Φτάνω Αθήνα με το τρένο. Βγαίνω από το τρένο, μπαίνω μετρό, μήνυμα στο κινητό, ο Γιάννης..

«Έχει ανοίξει εδώ απέναντι ένα ωραίο καφέ, μαζεύονται συνήθως όμορφες επιστημόνισσες μετά τα συνέδρια και συζητάνε με αυτούς που τις βοήθησαν στα poster..Σε σκέφτομαι συνέχεια»

Ναι, άλλο περιμένεις κι άλλο σου έρχεται. Έχω μια πλειάδα αποτυχημένων πρώτων ραντεβού, νομίζω πως έχω τα περισσότερα από όλες τις φίλες, τις ξαδέρφες και τις συναδέλφους μου, μη σας πω και από τη μάνα μου. Νομίζω πως έχω τα περισσότερα ακόμη και από σένα που με διαβάζεις τώρα και θεωρούσες πως είχες εσύ τα πιο πολλά…Όχι φίλη μου, σε περνάω…

Παρόλα αυτά, αφού περάσει λίγο ο καιρός, ίσως έχεις δακρύσει και λίγο, ίσως έχεις κλάψει, ίσως έχεις κλάψει και βρίσει μαζί αυτόν ή την τύχη σου κι αφού έχεις πια καταλάβει πως δε φταις εσύ, επειδή δεν ήσουν αρκετά όμορφη ή έξυπνη, γίνεται κάτι ξαφνικά, σαν μια ηλιαχτίδα μέσα στα σύννεφα και βρίσκεις το κουράγιο να ξαναλούσεις τα μαλλιά σου, να τα χτενίσεις πάλι, να γίνεις πιο όμορφη και από την Μπελούτσι και να κυνηγήσεις αυτό που σου αξίζει…

A presto

Σχόλια

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.