ιστοριες

Πάλι εκλογές, μωρέ παιδάκι μου; -παιδιά, μαζεύτε τους γονείς σας!

Από  | 

Λοιπόν, κοιτάξτε να δείτε, εγώ τώρα δεν θα αρχίζω να κράζω τον κάθε πολιτικό, επειδή είπε εκείνο και το άλλο, όπως κάνουν οι μεγάλοι και γίνονται εκνευριστικοί. Θα σας πω την γνώμη των παιδιών της δικιάς μου ηλικίας, του Γυμνασίου, δηλαδή, για την πολιτική!
Εγώ και μια φίλη μου ρωτήσαμε 4 παιδιά από το γυμνάσιο :
Αγόρι, 2α γυμνασίου: Πω ρε! Βαριέμαι τρομερά κάτι τέτοια!
(Εμπνευσμένη η απάντηση του!)
Κορίτσι, 1η γυμνασίου: Την βαριέμαι τρομερά! Με κουράζουν τα πάντα στην πολιτική, τα ουρλιαχτά τους, η ατελείωτες ομιλίες τους… ΟΛΑ ΟΜΩΣ!
( Συμφωνώ με την κοπέλα απόλυτα. )

122290-paideia
Αγόρι, 1η γυμνασίου: Μου είναι πλήρες αδιάφορη.
Κορίτσι, 3η γυμνασίου: Με 2 λέξεις… «ΠΟΛΥ ΚΟΥΡΑΣΤΙΚΗ»
Μην το πάρετε, όμως, στραβά! Συμφωνώ με όλα αυτά τα παιδιά, αλλά καταλαβαίνουμε, όμως, ότι είναι πολύ σημαντικό θέμα! Απλά είναι πολύ κουραστικό! Ξέρω ότι όταν μεγαλώσω, το πιο πιθανόν, είναι η γνώμη μου να είναι ακριβώς αντίθετη… αλλά μέχρι τότε έχουμε –ευτυχώς!- καιρό … Επίσης, γνωρίζω ότι είναι τρομερά πολύπλοκο θέμα και η αλήθεια είναι ότι με ενδιαφέρει από την άποψη ότι δεν θέλω να ζω στους δρόμους !
Και τώρα λοιπόν, θα σας περιγράψω μία τραγική μέρα που θα μου μείνει αξέχαστη…
Ήταν ένα συνηθισμένο μεσημέρι που γύρναγα με την φίλη μου από το σχολείο… Κάτι που πρέπει να ξέρετε για εμένα είναι ότι είμαι σχεδόν πάντα σε καλή διάθεση, με αποτέλεσμα να μην νευριάζω εύκολα . Αλλά αυτό θα αλλάξει παρακάτω …

eirini8
Μπαίνω στο σπίτι όλο χαμόγελο, αφήνω κάτω την τσάντα μου. Όλα μια χαρά, όπως συνήθως! Προτού να φωνάξω: «Γεια σου, οικογένειά μου!», ακούγονται κάτι αγριοφωνάρες από το σαλόνι… Φτάνω στο σαλόνι, και τι να δω;! Η μαμά μου και ο μπαμπάς καθόντουσαν σαν γατούλες μπροστά από την τηλεόραση και κοιτάγανε με κάτι γουρλωμένα μάτια όλο απορία έναν κύριο Μουστακαλή, που είχε γίνει κατακόκκινος, επειδή φώναζε με όση δύναμη είχε! Του πεταγόντουσαν κάτι φλέβες! Ήταν τρομακτικός…
Όμως εγώ, εκείνη την συγκεκριμένη ώρα θέλω να δω την αγαπημένη μου σειρά! Έτσι γίνεται κάθε μέρα: γυρνάω από το σχολείο στις 2:00, βάζω την αγαπημένη μου σειρά που αρχίζει ακριβώς εκείνη την στιγμή, όποτε είναι τέλεια συγχρονισμένη η ώρα και αυτό με κάνει πάρα πολύ περήφανη! Μετά, η μαμά μου βάζει να φάω και ύστερα ξεκινάω αυτό το μαρτύριο που ονομάζεται διάβασμα! Είναι η ρουτίνα μου, και κανένας δεν μου την χαλάει!

eirini7
Τέλος πάντων, έκανα ένα τραγικό λάθος εκείνη την στιγμή και πήγα να πω: «Γεια σας, καλέ!» και μου κάνουν και οι δύο : «ΣΣΣΣΣΣΣσσσστττττττ»! Τα έχασα εγώ… Οι γονείς μου είναι άνθρωποι που είναι τελείως στον κόσμο τους και με αγνοούν… Αλλά δεν πειράζει, εγώ τους αγαπάω όπως και να έχει ! Λοιπόν, το άφησα αυτό να περάσει, έτσι… Εντάξει δηλαδή! Όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά επειδή εγώ είμαι ένας ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ καλός άνθρωπος! Άντε, δεν πειράζει τους έκανα την χάρη …
Ύστερα, ήθελα να φάω, οπότε λέω στην μαμά, η οποία, ακόμα, κοιτάει υπνωτισμένα, τον κ. Μουστακαλή στην τηλεόραση:
-«Μαμά, βάλε μου να φάω σε παρακαλώ».
-«Ειρήνη, κάτσε μισό λεπτό».
-«Πεινάω»!
-«Πήγαινε βάλε μόνη σου, αν δεν μπορείς να κρατηθείς»!
… Τς τς τς … Που καταντήσαμε! Να λέει η μάνα στο παιδί της να βάλει ΜΟΝΟ ΤΟΥ φαί ! Τι να πεις τώρα; Όκει, δεν λέω , είμαι μεγάλο παιδί πια και θα μπορούσα να το κάνω αυτό άνετα! Δηλαδή, τις περισσότερες φορές αυτό κάνω, απλά και εγώ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ μου αρέσει να μου δίνουν προσοχή, τόσο κακό είναι πια;!
Άντε, όκει! Το άφησα και αυτό να περάσει! Έβαλα μόνη μου το κοτόπουλο, γιατί ΕΣΥ μαμά πιστεύεις ότι ο κ. Μουστακαλής έχει να πει πιο σημαντικά πράγματα από την πείνα του παιδιού σου, ε μαμάκα; Τς τς τς! ΝΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΑΙΣΧΟΣ, κυρίες και κύριοι! Αυτό έχω να πω μόνο, ΝΤΡΟΠΗ! Όχι μωρέ εντάξει, σε συγχωρώ …

eirini6
Ωραία! Τώρα είναι ώρα για διάβασμα… Σε αυτό, δεν χρειάζομαι καθόλου βοήθεια! Πάω και κλείνομαι στο δωμάτιό μου και διαβάζω με ηρεμία και τελειώνω νωρίς και μια χαρά όλα … Αλλά ΟΧΙ ΦΥΣΙΚΑ ότι ο κ.Μουστακαλής θα με αφήνε… (Νομίζατε ότι θα σταματήσω με τον κ.Μουστακαλή ε; ΧΑΧ-! … Όχι! ) Βγάζω τα βιβλιαράκια μου, και ξεκινάω… Αλλά εννοείτε ότι αυτός ΔΕΝ θα με άφηνε… Πάω μέσα, τους λέω :
-Ρε παιδιά, λίγο πιο χαμηλά η τηλεόραση! Αύριο γράφω μαθηματικά!
Μπαμπάς: «Ναι Ειρήνη μου, έχεις δικιό, μισό…».
Θα’ θελα να’ ξερα, αν έβγαινα και εγώ εκεί με ένα τέτοιο απαίσιο κουστούμι, καραφλή και με μπούκλα μουστάκι και φώναζα με όλη μου την δύναμη στο μικρόφωνο : «ΘΕΛΩ ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ, ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ, ΝΑΙ ΤΟ ΘΕΛΩ!» θα είχα την ίδια αντίδραση; Θα με πρόσεχε η μαμά και ο μπαμπάς τόσο;
Λοιπόν, κατά κάποιο τρόπο κατάφερα να διαβάσω…
Έφτασε 10:30 η ώρα και τότε πέφτω για ύπνο… Τους καληνύχτισα όλους, με την ελπίδα ότι τελείωσε αυτό το μαρτύριο… Αλλά ξεγελάστηκα .
Λοιπόν, εγώ ξυπνάω με το παραμικρό! Και πινέζα να πέσει κάτω, θα με ξυπνήσει … Πόσο μάλλον στις 3:00 τα ξημερώματα ένας τύπος στην τηλεόραση που γκάριζε! Ε ΠΑΡΑΠΑΕΙ ΑΥΤΟ ΤΩΡΑ! Ως εδώ! Σηκώθηκα όλο νεύρα και τους είπα : ‘’ΛΟΙΠΟΝ ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ ΝΑ ΔΕΙΤΕ, ΕΙΜΑΙ ΕΝΑ ΝΕΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ! ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΩ ΝΙΚΗΤΡΙΑ ΟΜΩΣ, ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΥΠΝΟ, ΦΑΙ, ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ 100% ΣΙΓΟΥΡΗ ΠΩΣ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΚΑΝΕΝΑΝ ΜΟΥΣΤΑΚΑΛΗ Η ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΥΠΟ ΤΩΡΑ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΝΑ ΜΕ ΝΑΝΟΥΡΙΖΕΙ ΣΑΝ ΓΑΙΔΑΡΟΣ!» … και με αυτά τα λόγια, αγαπητοί μου άνθρωποι, ο πατέρας μου η μητέρα μου, δύο άνθρωποι που υπεραγαπάω, με έβαλαν τιμωρία ! Αλλά ΚΑΤΑΦΕΡΑ να κοιμηθώ… !
**
Η Ειρήνη είναι 12 ετών, πάει Πρώτη Γυμνασίου

Σχόλια

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.