People

Ο χορός της Στέλλας!

Από  | 

Την Στέλλα την γνωρισα στο FB σε όμορφες εποχές.

Γίναμε φίλοι αμέσως.

Από εκείνους τους φίλους που ξέρουν ότι θα γίνουν φίλοι με την πρώτη λέξη.

1455088_10201806923448222_311113363_n Χωρίς τυπικότητες…  τύπου: «ευχαριστώ για την αποδοχή»… «νά’χετε μια καλή μέρα» κ.λ.π.

Πολύ γρήγορα μοιραστήκαμε τα μυστικά της ζωής.

Αυτό είναι το κλειδί της φιλίας. Με τους φίλους ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ νάχεις μυστικά… και με τη Στέλλα δεν έχουμε.

Οσοι με διαβάζετε ξέρετε ότι ενα απο τα βασικά μότο της ζωής μου είναι: «Οι φίλοι των φίλων μου είναι φίλοι μου και οι εχθροί τους, εχθροί μου!» … όποιος διαφωνεί με αυτο…δεν γίνεται προφανώς εχθρός μου, αλλά σταματά πάραυτα να είναι φίλος μου.

Τέλος… κι όποιος έχει άλλη γνώμη, τα κουβαδάκια του και δρόμο.

Η γλύκα είναι βασικό στοιχείο της φιλίας… και η Στέλλα έχει (με έμένα) ατέλειωτο απόθεμα γλύκας.

Πλήττω με τους ανθρώπους που είναι μονίμως αυστηρα συμβουλευτικοί. Χρειάζομαι οπωσδήποτε μια έξοδο διαφυγής… Ολοι χρειαζόμαστε.

Έξω από τον χ0ρό πολλά τραγούδια λες…

Δεν ξερω για σας, αλλά εγω χρειάζομαι οπωσδήποτε το χάδι.200538_1012017754149_3511_n

Κακομαθημένος; Πείτε το όπως θέλετε… έτσι είμαι… Και η Στέλλα λες και το ξέρει το σωστο timing,,, ηρεμεί το μυαλό και τη ψυχή μου… Νομίζω ότι το ίδιο συμβαίνει και εκ μέρους μου.

Οταν γνωρισα τη μαμά της κατάλαβα από που την κληρονομησε αυτη τη δοτικότητα.

Τον άνδρα της τον Στέλιο τον ξέρω λίγο… έχει όμως καθαρή ματιά.

Ορφανή από πατέρα στα 19 της.

Δεν είναι ευκολο για ένα κοριτσάκι αυτό.

Οχι δεν είναι καθόλου.

Γι’ αυτο και κρατά σφικτά (αλυσοδεμένα) τη ζωή της στα χέρια της.

Τελειομανής και control freak.

Γελάω και συχνά πυκνά της βάζω χέρι γι’ αυτό… καθώς εγω είμαι εντελώς το αντίθετο (τουλάχιστον όσον αφορά στην τελειομανία)… όμως κακά τα ψέματα αυτο της το χούί βοηθά τη δικιά μου ισορροπία και το δικό μου χαλαρό τη δικιά της.

Μ αρεσουν οι εσωτερικές της πινελιές…που έχουν το χρώμα του «ντου από παντού» του Κορυδαλλού και την αρμονία της Ρώμης που γνωρισε και λατρεύει.

Αυτο κι αν είναι ισορροπία.

Ηθελε να γίνει χορεύτρια, αλλά η ζωή δεν μας κάνει πάντα τα χατήρια… κι έγινε μια εξαιρετική επαγγελματίας σε ένα εντελώς αντίθετο τομέα.

Ομως ο χορός (στο μυαλό της) ήρθε μόλις έγινε μάνα… όχι μόνο μαμά…αλλά μάνα.

Η Ζωή…

Αχ, η μικρή μου Ζωή που μου θυμίζει την Αθηνά μου και η ύπαρξη της «μειώνει» στο μυαλό μου την χιλιομετρική απόσταση που έχω με τα δικά μου παιδιά.10649886_10207770332209714_7487095787845461742_n

Δεν είναι αστείο αυτό.

Δεν είναι καθόλου αστείο αυτο.

Καμμια φορά μπαίνω για το γαμώτο σε παιγνιδάδικα και χαζεύω τα παιγνίδια. Σταμπάρω αυτα που μ αρέσουν για τη Ζωή ή για τον Χρήστο ένα άλλο αγοράκι που συμπαθώ.

Μαμά και μπαμπάς δεν είσαι μόνο για τα δικά σου παιδιά… αυτο θα’ταν μίζερο, εγωιστικό  και αντιπαιδαγωγικό.

Ε, ναι: Θεά!

Α-πί-στευ-τα όμορφη.

Κοκέτα και πάντα πολύ προσεγμένη. Αλάνι όποτε χρειάζεται…αλλά (το βασικό) κυρία ακόμα κι όταν δεν χρειάζεται…

Ειναι όμορφο ναχεις φίλους που εμπιστευεσαι τη γνωμη τους.

Μια φορά μ’αρεσε πολύ μια κοπέλα…. της άρεσα κι εγώ.

Εστειλα φωτο της στην Στέλλα.

-Τί λες;

Η απάντηση ήρθε αμέσως:

-Κακός άνθρωπος. Πρόσεχε.

Αμέσως έχασα το ενδιαφέρον μου…

Οι γυναίκες ΠΑΝΤΑ ξέρουν για τις άλλες… Ποτε δεν κουβεντιάζω για γυναίκες με άνδρες…

Τελικά είχε απόλυτο δίκιο.

Η Στέλλα είναι η οικογένεια μου… ούτε η μαμά μου…ούτε η αδελφή μου… η οικογένεια μου… δεν ειναι η μόνη… έχω κι άλλους ανθρωπους που απαρτίζουν αυτη την οικογένεια… Θα σας τους/τις συστήσω μία-μία και έναν-έναν. Δεν είναι θέμα λίστας… ποιός είναι πάνω-πάνω και ποιος πιο χαμηλά. Η αγάπη δεν μετριέται έτσι.

Πάντα θέλω να γραφω για τους φιλους μου….

Ενα ανυπέρβλητο πρόβλημα που παρουσιάστηκε μου αφαιρούσε τη δυνατότητα να πάω στην περασμένη Κυριακή στη Θεσσαλονίκη να δω την κορούλα μου να χορεύει στη γιορτή της σχολής του μπαλέτου της.

-Μπαμπά θα έρθεις; με είχε ρωτήσει.

-Φυσικά αγάπη μου! της είχα υποσχεθεί.

Και ξαφνικά δεν μπορούσα.

Ωχ! δεν υπάρχει χειρότερο για ενα παιδί. Ειναι εφιάλτης μου αυτο.

-Αστο πάνω μου… είπε η Στέλλα.

Το άφησα και ήμουν συνεπής στο ραντεβού.

Η μικρή βγήκε μαζί με τ άλλα κοριτσάκια στη σκηνή. Καθόμουν μπροστά-μπροστά.

Αντί να κοιτά τα βήματα της κοιτούσε το κοινό.

Της έκανα νόημα «εδώ είμαι».

Βρήκε αμέσως τα βήματα της… όχι μόνο στο πάτωμα.

Ο έρωτας είναι (και) λόγια, η αγάπη είναι (και) παρουσία…. η φίλία είναι πράξεις.

Δεν το λέω εγω… οι φίλοι μου μου το έμαθαν.

Εκείνη η μικρή χορεύτρια που φωτογραφιζα ήταν φυσικά η Αθηνά μου… Τα δάκρυα έτρεχαν στα μάτια μου…. και οι άλλοι γονείς δάκρυζαν με τα παιδιά τους…φυσικό είναι… ένα δάκρυ όμως ήταν για τη Στέλλα μου.

Mπορεί να μην έγινε χορεύτρια…που τόσο ποθούσε… αλλά εκείνο το απογευμα ήταν στη σκηνή.


babis banner2

Σχόλια

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.