Οικογενεια

ο πατέρας μου

Από  | 

Αυτό το κείμενο το έγραψα πριν χρόνια αυθόρμητα για το μπαμπά μου στην γιορτή του πατέρα. Δεν του το έδειξα ποτέ. Δε μάθαμε να μιλάμε ποτέ με τα λόγια. Δεν ξέρω αν αυτό

είναι καλό ή κακό. Μάθαμε πιο πολύ να μιλάμε με τις σιωπές, τα χαμόγελα και τα βλέμματα. Μπορώ να γράφω ώρες ολόκληρες για το μπαμπά μου. Μα θαρρώ θα αρκεστώ σε αυτά τα λίγα αυθόρμητα λόγια που έγραψα τότε. Θα το δώσω στο Μάνο για το I happy με την ευχή κάθε πατέρας να είναι καλά. Είστε πολύ σημαντικοί κι εσείς η μπαμπάδες για τα παιδιά σας, Να το θυμάστε. Μην το ξεχάσετε ποτέ αυτό.

Ο πατέρας μου ήταν πάντα η ήρεμη δύναμη στο σπίτι. Χαμηλών τόνων, δεν υψώνει ποτέ τη φωνή του. Βαθιά, ζεστή φωνή. Παιδικά παιχνίδια και μνήμες. Χαμόγελα, χοροί, γέλια και γαργαλητά μέχρι δακρύων. Να μας μαθαίνει γνωμικά και μύθους του Αισώπου. Να μας κάνει ταχυδακτυλουργικά κόλπα και να μας παίζει φυσαρμόνικα. Εκείνη την παλιά φυσαρμόνικα στο κίτρινο κουτί με τα κινέζικα γράμματα και το αηδόνι. Να μας μαθαίνει κολύμπι. Να μας βγάζει τα παπούτσια στην εξοχή για να μάθουμε, «εμείς τα παιδιά της πόλης», να περπατάμε ξυπόλητοι στο χώμα. Να ταΐζουμε παρέα αδέσποτα γατιά στην αυλή στο χωριό. Να δακρύζει κρυφά και να σκουπίζει με αγωνία τα μάτια του για να μην τον δούμε στις επιτυχίες μας. Μνήμες πολλές. Πάρα πολλές. Που αγωνιώ μην ξεθωριάσουνε. Που τις θέλω γραμμένες πάνω μου για πάντα.

Χρόνια πολλά σε όλους τους πατεράδες σήμερα που είναι η γιορτή του πατέρα. Σήμερα και κάθε μέρα.

Μα πιο πολύ στο δικό μου. Χρόνια πολλά μπαμπά.

 

YΓ: τη φωτο αυτή μου την τράβηξε στο παλιό μας σπίτι. εκείνος στεκόταν στο μπαλκόνι και είχε μισοκλείσει τα πατζούρια να πέφτει ο ήλιος πάνω μου. με κράταγε από πίσω νομίζω η μαμά. του άρεσαν τα παιχνίδια με το φως και τις σκιές, το βλέπω σε πολλές φωτογραφίες. Δεν είναι όμορφη; 

YPNOSAKOS

Σχόλια

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.