ιστοριες

Ο μάγος της κρέπας

Από  | 

Οι κρέπες γλυκές ή αλμυρές είναι μια λιχουδιά στην οποία οι περισσότεροι δε μπορούν ν’ αντισταθούν. Άλλοι τις θέλουν γεμισμένες με μερέντες, ξηρούς καρπούς, μπανάνες, και ένα βουνό άλλα ψιψιψόνια που ξεχειλίζουν σε κάθε δαγκωνιά και άλλοι με τυριά, ζαμπόνια, γαλοπούλες, μανιτάρια και τα λοιπά της Παναγιάς τα μάτια. Και φυσικά είναι ένα εξαιρετικά διαδεδομένο street food που έχει σώσει πολύ κόσμο σε πρωινές λιγούρες μετά από ξενύχτι και άφθονη κατανάλωση αλκοόλ.

Τον είδα σήμερα τυχαία στο δρόμο σχεδόν μετά από δέκα χρόνια και ήταν ο ίδιος. Ισχνός, κοντούλης, με σγουρά άφρο μαλλιά ως τον ώμο, κολλητό τζιν, και περίεργα παπούτσια με ημίψηλο χοντρό τακούνι. Ντόριαν Γκρέι ο άτιμος, έδειχνε ακριβώς σαν τότε. Δούλευε σε creperie στο κέντρο της πόλης. Όλοι τον ήθελαν να δουλέψει στο μαγαζί τους και οι έριδες μεταξύ των επιχειρηματιών ήταν συχνές πυκνές. Εκείνος μεταφερόταν ανα διαστήματα από το ένα μαγαζί στο άλλο, με τη συνταγή του και πάντα λιγομίλητος και αφοσιωμένος σε αυτό που ήξερε να κάνει καλά. Δηλαδή να φτιάχνει τέλειες κρέπες.

krepa1

Τον πείραζαν και τον έλεγαν αδερφή ψευτοάντρακλες –  τιποτένια ανθρωπάκια, πίσω από την πλάτη του και κάποιοι πιο θρασείς και σάπιοι μπροστά του. Έριχναν κάτω τα καλαμάκια για τους χυμούς και τα πάταγαν, μερικές φορές δεν τον πλήρωναν. Έχω ακούσει άπειρες ιστορίες για το πόσο τον τραμπούκιζαν .Εκείνος δεν έχασε την ψυχραιμία του ποτέ. Το αντιμετώπιζε ή με παγερή απάθεια ή με χιούμορ, ανάλογα τα κέφια του. Οι μοναδικές φορές που έτυχε σε όλους μας να τον δούμε να γίνεται ταύρος εν υαλοπωλείο ήταν όταν δεν του έβγαινε η κρέπα. Τότε κατέβαζε καντήλια που πήγαιναν σύννεφο. Την έριχνε στα σκουπίδια  διαολοστέλνοντας και ξεκίναγε από την αρχή μεθοδικά την τελετουργία του για να φτιάξει την τ έ λ ε ι α  κρέπα. Στριφογύριζε με μαεστρία το εργαλείο του σαν tutu μπαλαρίνας πάνω στο ειδικό μάτι από το κέντρο προς την περιφέρεια σε τέλειους ομόκεντρους κύκλους που θα ζήλευε και ο πιο επιδέξιος γεωμέτρης. Αξιοζήλευτος, άνθρωπος. Είχε έρωτα με τη δουλειά του. Είναι μεγάλο πράμα να αγαπάς αυτό που κάνεις και να το κάνεις καλά. Ό,τι δουλειά κι αν κάνεις.

Εμένα δε μ’ αρέσουν πολύ γενικώς οι κρέπες. Νομίζω ότι είναι μια ζύμη που πέφτει σαν βαρύδι στο στομάχι. Ένα βράδυ μετά από ποτά έφαγα κι εγώ από το μάγο. Μια ταπεινή κρέπα με λίγο βούτυρο, ζάχαρη και τρίμμα λεμόνι. Την έφτιαξε ακριβώς έτσι που ήθελα, όλα από λίγο. Η ζύμη του πραγματικά ανάλαφρη. Αναφώνησα «είσαι ο μάγος της κρέπας». Μου χαμογέλασε και μετά άρχισε να γελάει δυνατά. Του άρεσε πολύ αυτό. Μετά από καιρό τον χάσαμε. Δεν ξέρω που βρήκε δουλειά αλλά έφυγε από την creperie.

Κρίμα που τον είδα απόψε από μακριά. Μετάνιωσα που δεν του φώναξα. «Λείπεις και οι κρέπες δεν είναι πια ίδιες. Εύχομαι να γελάς πάντα μάγε της κρέπας στο μοσχομυριστό σου βασίλειο.»

KATHISMATA2

Σχόλια

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.