People

Ο φίλος μου o Τάκης

Από  | 

Η φιλία είναι το συναίσθημα της ωριμότητας.

Μοιαζει ευκολο πράγμα η φιλία, αλλά δεν ειναι.

Δεν είναι γιατι μπορεί να διαλυθεί σε μια στιγμή.

Γι’ αυτο χρειάζεται η ωριμότητα.

Οι φιλίες των παιδιών είναι πολύχρωμες, αλλά πάντα ευθραυστες και βασικά  στηρίζονται στις αναμνήσεις.

Οταν ομως δοκιμαστουν δεν ειναι σιγουρο οτι το χρώμα είναι καλή πανοπλία.

Τον φιλο μου τον Τάκη Διαμαντόπουλο τον γνωρισα σχετικα πρόσφατα ενα απόγευμα στην ταβερνα «Μπάμπης»… που ειναι συνιδιοκτήτης με τον Σωτηρη Βλάχο.

babis banner2

Στην ταβέρνα πηγαίνω ποολλάααααα χρόνια… τον Τακη δεν τον ειχα προσέξει ποτέ… βγαινοντας από την τουαλέτα πέρασα από δίπλα του… με χαιρέτισε εγκάρδια… (αχ αυτη η τηλεόραση)… ειχα ραντεβου με μια αλλη φιλη μου τη Ζέτα Πουλάκη, που εκείνη την εποχή με βοηθούσε να βρω σπίτι στο Π.Φάληρο (πωωωωωω την εχω ξεχάσει λίγο κι αυτο ειναι απαραδεκτο εκ μερους μου)

Μ αρεσουν οι άνθρωποι που’ναι κοινωνικοί.

Κι ο Τάκης είναι. Ετσι κι αλλιώς ειναι ομιλητικός με τους ανθρωπους που τον τιμουν με την παρουσία τους στην ταβέρνα. Πολύ ευγενικός…

Πιασαμε κουβέντα και καθως εγω πιστεύω ακραδαντα στη δυναμη του ιντερνετ του΄κανα τις κλασσικές κουβεντες μου.

Με άκουγε προσεκτικά.

Χωρίς να λέει λέξη.

-Θελετε να συναντηθουμε την αλλη Δευτερά στις 7; μου είπε.

Ηταν Τετάρτη.

Καλά κρασιά σκέφτηκα.

Εντα ξει.

Ανταλλάξαμε τηλέφωνα.

Στο μεταξύ ήρθε και η Ζέτα.

Το ξεχασα…. η για να’μαι εντελώς ειλικρινής δεν το πήρα πολύ στα σοβαρά. Η εμπειρία μου έτσι έλεγε.

Κυριακή βράδυ κτυπησε το κινητο μου.

Ο Τακης.

-Δυστυχως κάτι μουτυχε αυριο Δευτέρα… σας ζητω συγγνωμη … μηπως θα μπορούσαμε να κανουμε το ραντεβού την Τρίτη.;

Ουψ αυτος είναι σοβαρός.

Συναντηθηκαμε Τριτη… κάτσαμε σε ενα τραπέζι και με κέρασε μια μπύρα.

Για τη συνεργασία μας μιλήσαμε 2 λεπτά.

Μου ταφησε εν λευκώ.

Ο,τι είπαμε τότε… ισχύει και σήμερα κατα γραμμα…

Ο άνθρωπος είναι σπαθί. Ο λόγος του συμβόλαιο.

Ομως αυτο δεν ήταν αρκετό για να τον κάνει φίλο μου… αυτο ήταν αρκετό για να είναι καλός συνεργάτης.

Διαφορετικά πράγματα.

Με ρωτησε αν εχω παιδιά… κι ετσι άρχισε η κουβέντα μας…

Αυτη κράτησε πολλή ωρα.

Οταν σηκώθηκα καταλαβα ότι είχα συναντήσει εναν από τους πιο ευαίσθητους ανθρωπους που ετυχε να γνωρισω.

Ταυτοχρονα θαυμαζα τον τρόπο που «διοικούσε» την ταβέρνα.

Περασε ο καιρος… η δουλεια πήγαινε πρίμα… και ολο και τον εβλεπα πιο συχνά.

Λες και ειναι λαγωνικο μυρίζεται πότε δεν εχω τα κεφια μου και τσουπ μου στέλνει μνμα.

Πάντα.

Ειναι περίεργο.

Μια Κυριακή -που στο μαγαζί γίνεται χαμός- πήγα με την Αθηνα και τον Αρχέλαο.

Μιλάμε για χαμό.

Δεν είχε τραπέζι οχι να κατσεις …ούτε να ακουμπήσεις….

Μολις είδε τα παιδια μου  πετάχτηκε πίσω από το ταμείο και τους έκανε όλα τα χατίρια…λες και το μαγαζί είχε 3 πελάτες.

Τον χάζευα…

Ξερετε, όποιος αγαπά τα παιδιά μου γίνεται αυτοματα δικός μου άνθρωπος.

Νομίζω ότι συμβαίνει σε ολους τους γονείς.

Εμενα η πολιτική δεν μ αρεσει… αρέσει όμως στον Τάκη.

Ειχε κατέβει με την «Ενωση Κεντρωων» δεν βγηκε παρα λιιιιιιγο.

Με ρωτησε τη γνωμη μου….τι να κανει στο μέλλον.

Του την είπα…

-To θεμα είναι εσυ τι θες να κανεις…εγω όπως σε κόβω θα ασχοληθεις με την πολιτική…. την έχεις την πετριά.

Ειχα δίκιο.

-Εσυ τι λες; επέμενε μιαν αλλη φορά αφου τον αφησα να ψηθει στο ζουμί του.

-Εγω λέω να ασχοληθεις… αν δεν το κανεις 1ον θασαι δυστυχης και 2ον αφού αγαπάς τους ανθρωπους οφείλεις και να το κανεις.

Νομίζω ότι το εξετίμησε.

Χαρηκα…

Χθες μουεστειλε μνμα:

-Τι κανεις φίλε μου;

-Καλά.

-Δεν σε βλέπω καλά.

-Καλά.

-Ειμαι στο Λαγονησι με την οικογένεια… έλα να φάμε… να τα πουμε…μπορω να βοηθήσω σε κάτι.

Απλες κουβέντες.

Βάλσαμο όμως.

-Θαρθω…

-Ωραια. Ολα θα πανε καλά.

Ναι με χορταίνουν συχνά πυκνα τα μπιφτέκια …αλλα πιο πολύ με χορταίνει η σκέψη του.

Τους εχουμε αναγκη αυτους τους ανθρωπους…

Εγω ως φίλο και ο κόσμος ως πολιτικό.

Του το ευχομαι με ολη μου την καρδιά.

Αυτη η ευχη ειναι το ευχαριστω μου.

1 Σχόλιο

  1. κικη

    04/08/2016 στις 09:02

    Καλημερα Μανο,
    ωαραιο και αυτο το κειμενο σου!!!!
    Θα σταθω και θα κρατησω οτι μερικοι ανθρωποι ειναι βάλσαμο…η φιλια ειναι βαλσαμο…
    Διαφωνω λιγο στο «μπορει να διαλυθει ευκολα» .Οχι Μανο η πραγματικη φιλια μπορει να διαλυθει…. πολυ δυσκολα….μη σου πω δεν διαλυεται,οσο ρομαντικο και να ακουγεται ειναι ρεαλιστικο(αλλωστε η φιλια απο μονη της κουβαλαει εναν διαχυτο ρομαντισμο καιερωτισμο) .
    Σκέψου «τι θα μπορουσε να κανει ο ταδε φιλος μου για να μην του ξαναμιλησω ποτε» αν θα συσκολευτεις παρα πολυ για να βρεις εναν λογο οσο παραλογος και να ειναι ωστε ναμη μιλησεις ξανα στον»ταδε φιλο» τοτε εισαι σε καλο δρομο,αγγιζεις το υπερτατο αγαθο της φιλιας!Ναι εγω το χω βρει, και ειλικρινα δεν υπαρχει τιποτα που θα με εκανε να μην ξαναμιλησω στη φιλη μου…ΤΙΠΟΤΑ, Τωρα θα σκεφτεσαι «σιγουρα το κοριτσι αυτο ή εφηβο ειναι ή ανώριμο»,τιποτα απο τα δυο…ειμαι μια τυχερη γυναικα που εχω νιωσει τη φιλια στο πετσι μου απο τα 5 μου…ειμαι 35 τωρα και δεν θα μπορουσα να φανταστω τη ζωη μου χωρις «αυτες» τις φιλεναδες μου. Ιερο πραγμα η χάρη της….θαμπορουσα οπως βλεπεις ναμιλαω ωρες..!!!!

Σχόλια

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.