Οικογενεια

o μπαμπάς μου!

Από  | 

Πάνω στο μπουφε της τραπεζαρίας μου, σε μια ξεχωριστή θέση, έτσι ώστε όπου κι αν κάτσεις, να πέσει το μάτι σου εύκολα, βρίσκεται μια χρυσή κορνίζα…

Μέσα δύο φωτογραφίες… του αδερφού μου και του μπαμπά μου…. δίπλα δίπλα ενωμένες..Για τον αδερφό μου, μου είναι δύσκολο ακόμα και μετά από 7 χρόνια που πέρασαν, να μιλήσω…είναι μια πληγή που πονάει το ίδιο και δεν θέλω να την αγγίζω..τον έκλαψα και τον κλαίω.. παρολα αυτά, όταν τον έχασα ήμουν δυνατή.. το άντεξα… δεν ένιωσα να με καταβάλει σε δυνάμεις… ίσως επειδή είχα να νοιαστω τους δύο γονείς μου, που αφήνοντας πίσω του, σπαραζαν.

Ίσως επειδή το έβλεπα να έρχεται, γιατί δεν ήταν καλά..κι ίσως γιατί, ένιωσα πως ταλαιπωρηθηκε πολύ και επιτέλους ηρέμησε..Στον μπαμπά μου όμως, ήταν διαφορετικά… ένα πρωί έτσι ξαφνικά ξύπνησε και μετά έφυγε..Τρια χρόνια ύστερα από το παιδί του…χωρις καμιά προειδοποίηση… Στον μπαμπά μου λυγισα….δεν το κατάλαβε κανείς… μόνο εγώ το βιωνα μέσα μου, στην ψυχή μου και στο σώμα μου..Μπορεί γιατί ήρθε τόσο γρήγορα μετά τον αδερφό μου… μπορεί γιατί ήταν απρόσμενο… μπορεί και τα δύο μαζί…. μ αυτό προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου…. αλλά κατά βάθος ήξερα ακριβώς το λόγο…. δεν ήταν όλα αυτά…. αλλά γιατί  ήταν ο μπαμπάς μου… ο άνθρωπος που με τη μαμά μου, προσδιοριζε εμένα… αυτό που ειμαι… αυτό που έγινα….Εχασα ένα κομμάτι της ρίζας μου..λες και στα 43 μου αποπροσανατολιστικα από τα πάντα…

Ηταν κάτι που ποτέ μου δεν περίμενα, να μου συμβεί..ειδικα αφού ήδη είχα νιώσει πως είναι να χάνεις ένα τόσο αγαπημένο άνθρωπο…. το αίμα σου… κι όμως εκεί ήταν τελείως διαφορετικά όλα…

Σαν να κατάλαβα πόσο πολύ τον αγαπούσα κι ας νόμιζα πως το ξέρω… σαν να μεγάλωσα ακόμα πιο πολύ…

Ο μπαμπάς μου….δεν ήταν τέλειος..ξέρετε δεν αντέχω εκείνους που βαφτιζουν τέλειους όσους αγαπάνε..με εκνευρίζει αυτό..λες και θέλουν να εξευμενισουν και να μειώσουν ντε και καλά κάθε τί άσχημο πάνω τους, ενώ είναι τόσο φυσικό  όλοι να έχουμε και άσχημα και μειονεκτηματα,εκτος από τα καλά μας…

Δεν ήταν τελειος λοιπόν…. αλλά ήταν ο μπαμπάς μου… Αυτος που ποτέ μα ποτέ δεν σήκωσε χέρι επάνω μας, αλλά που όταν θυμωνε και έφτανε το μουστάκι του μέχρι το λαιμό του (έτσι μου φαντάζε μικρή) προτιμούσα να με είχε δώσει κάνα δύο, απ το να βλέπω την έκφραση αυτή στο πρόσωπο του… Αυτος που όταν κουραζομουν στη βόλτα, με έπαιρνε πάντα στους ώμους του και με έκανε να νιώθω πιο ψηλή απ όλο τον κόσμο… Αυτος που όταν τελείωνε το φαγητό τις Κυριακές το μεσημέρι, άνοιγε το ράδιο και γω μικρή πιτσιρικα, χορευα τα «δαχτυλίδια» και έκανε ολόκληρο γλέντι απ το πουθενά,απ το καμάρι και τη χαρά του.. Αυτος που όταν άρχιζε τις ιστορίες, κρατούσαμε την κοιλιά μας απ τα γέλια και δεν θέλαμε να σταματήσει, γιατί είχε ένα απίστευτο ταλέντο να εξιστορεί τα πάντα, με ένα ατελειωτο, καυστικο χιούμορ… Αυτος που με έμαθε να κολυμπαω κι ας μην ήξερε εκείνος κολύμπι… Αυτος που οταν παντρεύτηκα έκλαιγε σαν μικρό παιδί, γεμάτος συγκίνηση για το κοριτσάκι του κι αργότερα λάτρεψε το γιο μου, όπως τον λατρευε κι εκείνος…

Που όσα κι αν γράψω, δεν θα είναι αρκετά…γιατι δεν ήταν τέλειος ο μπαμπάς μου… μπορεί με τη μαμά μου να είχαν και δύσκολες στιγμές…. όμως εμένα τί με ένοιαζε;;;; εμένα ήταν ο μπαμπάς μου…. που μ αγαπούσε το ίδιο και μετά από καυγά μαζί της…όπως κι η μαμά μου το ίδιο.. στα δικά μου μάτια, στα μάτια του παιδιού που ήμουν, ήταν το ίδιο και οι δύο… και μέσα στην καρδιά μου…. Κι όσο μεγαλωνα, τόσο περισσότερο ισορροπουσε η αγάπη αυτή και μοιραζοταν εξίσου…. κι ας μην το αντιλαμβανομουν.. γιατί όλοι κατά βάθος πιστεύουμε, πως η μάνα είναι η μεγάλη αδυναμία των πιο πολλών…

Αλλά δεν είναι έτσι…. ο καθένας έχει και τη δική του θέση και το δικό του ρόλο και λειτουργεί στη ζωή μας και στη ψυχή μας, τόσο ανεπαισθητα, ίσως επειδή είναι και το φυσιολογικό αυτό, που χαμπάρι δεν το παίρνουμε…. μόνο ίσως όταν είναι αργά πια…

Μου λείπει η μπυριτσα που πιναμε…. τα γλυκακια που του έδινα κρυφά απ τη μαμα μου προς το τέλος, για να μην τον μαλωσει που ήταν λιγουριαρης….

Μου λείπει που μπαίνω στο πατρικό μου και δεν είναι στον καναπε, στη μεριά του, να με χαιρετισει και να μου χαμογελασει λες κι είχε μέρες να με δει, κι ας μ έβλεπε κάθε μέρα….. μου λείπει να τον  ακούω να λέει τις ιστορίες του… να τον βλέπω να δακρυζει κοιτώντας τα εγγόνια του…

Μου λείπει που δεν φωναξα τέσσερα χρόνια τώρα, τη λέξη «μπαμπά»…

Γιατί μπαμπάς ειναι μόνο ένας….. όπως και η μάνα… κι είναι μοναδικός στη ζωή κάθε ανθρώπου!!!! και δεν έχει καμία σημασία αν τον χάνεις μικρός ή μεγάλος… η απώλεια είναι ίδια…. παντα… Γιατί είναι αυτός ο άνθρωπος, που δεν μπορεί κανείς άλλος να αναπληρωσει!!!!

(για τον μπαμπά μου, αλλά και τους μπαμπάδες όλου του κόσμου… να τους αγαπάτε, να τους προσέχετε,να είστε κοντά τους..)

Σχόλια

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.