ιστοριες

Μια ιστορία ενός βιβλίου για βιβλίο.

Από  | 

Πριν λίγες μέρες έστειλα ένα μήνυμα στον Μάνο να του ζητήσω να μιλήσει στην παρουσίαση του βιβλίου μου για τη ζωή μου στη Βόρεια Κορέα. Για όσους δεν το γνωρίζουν, είχα την τύχη να μέινω σε αυτήν τη χώρα απο το 2012 μέχρι το 2014 και τα όσα έζησα και είδα εκεί, τα περιγραφω στο βιβλίο «Στη χώρα των Κιμ, δύο χρόνια στη Βόρεια Κορέα» που κυκλοφρει απο τις Εκδόσεις Εντυποις. Ο Μάνος μου είπε ότι θα μιλήσει αλλά μου ζήτησε να γράψω ένα κείμενο για το πώς γράφτηκε το βιβλίο αυτό.

Δεν θέλω να πεις για το βιβλίο αλλά για το πώς γράφτηκε. Αρχικά δεν ήξερα απο πού να ξεκινήσω, όμως για άλλη μια φορά ο Μάνος είχε δικιο. Υπάρχει πράγματι μια ιστορία πίσω απο αυτό το βιβλίο που δεν θα την βρείτε στις σελίδες του.

Η ιδέα του ξεκίνησε ενω ακόμα ζούσα στην Πιονγκ Γιανγκ. Φτάνοντας εκεί, όλα ήταν σχεδόν περίεργα. Με το μυαλό μου γεμάτο απο προκατασκευασμένες εικόνες, ακόμα και το πιο απλό γεγονός, ένας περαστικός που θα μου χαμογελούσε ή ο παππούς που μου πρόσφερε σταφύλια στο ποτάμι, φάνταζε εξωπραγματικό. Ετσι αποφάσισα να κρατήσω ένα ημερολόγιο, χωρίς ακόμα να σκέφτομαι την έκδοση του σε βιβλίο.

Τους πρώτους μήνες έγραφα σχεδόν καθημερινά νιώθοντας σαν το παιδί που ανακαλύπτει τον κόσμο. Ομως οι τελευταίες εβδομάδες στη χώρα άλλαξαν τα πάντα. Ζούσα πλέον μόνη στην Πιονγκ Γιανγκ με τον 4χρονο γιο μου. Εκείνο το πρωινό του φλεβάρη, ο μικρός ξύπνησε με άσχημη διάθεση. Σύντομα η άσχημη διάθεση έγινε πυρετός και τον πυρετό ακολούθησαν συνεχόμενοι εμετοί. Αρχικά έμοιαζε σαν γαστρεντερίτιδα, όμως σε λίγες μέρες μέσα το παιδί αφυδατώθηκε. Δεν υπήρχε κανείς να το βοηθήσει. Θυμάμαι τον εαυτό μου μέσα στα χιόνια και με τη θερμοκρασία στους μείον 15 να τρέχω με το παιδί αγκαλιά στο παιδιατρικό νοσοκομείο της Πιονγκ Γιανγκ. Οταν το φέραμε σπίτι ο γιατρός του έβαλε εναν αυτοσχέδιο ορό τρυπώντας το χεράκι του με μια χοντρή βελόνα, καθώς παιδιατρικές πεταλούδες δεν υπήρχαν λόγω των κυρώσεων. Το παιδί μου χειροτερευε καθημερινά. Και όμως δεν μπορούσα να κάτσω στο ίδιο δωμάτιο μαζί του. Είχα μια άρνηση να δεχτώ ότι αυτό που ζούσα ήταν αληθινό. Κρυβόμουν μέσα στην κουζίνα και ζητούσα απο τους γείτονες να κάτσουν δίπλα στον μικρό και εγώ κοίταζα το κενό χωρίς να σκέφτομαι τίποτα. Μόνο όταν φύγαμε για το Πεκίνο και μπήκαμε στην παιδιατρική κλινική μπόρεσα να κλάψω.

Παραμείναμε στο νοσοκομειο λίγες μέρες και όταν σταθεροποιήθηκε ο μικρός μείναμε στο Πεκίνο φιλοξενούμενοι απο μια φίλη και τον σύντροφο της μέχρι να φύγουμε για τις Φιλιππίνες. Προορισμός μας ήταν η πόλη Σεμπού, όπου θα ξεκινούσα δουλειά στην αποστολή του ΟΗΕ για την αντιμετώπιση του τυφώνα Χαιγιαν που λίγους μήνες πριν είχε ισοπεδώσει τις δυτικές Φιλιππίνες. Και όμως στο Πεκίνο με περίμενε ακόμα μια δυσάρεστη έκπληξη. Ο σύντροφος της κοπέλας που μας φιλοξενούσε, είχε μάλλον άλλα σχέδια στο μυαλό του απο το να μας βοηθήσει σε μια δύσκολη στιγμή. Όταν η γυναίκα του έφυγε σε επαγγελματικό ταξίδι, δυο μέρες αργότερα, προσπάθησε να μπει στο δωμάτιο μου σπάζοντας την κλειδαριά. Δεν χρειαζόταν να περιμένω περισσότερο για να καταλάβω ότι έπρεπε να φύγω άμεσα. Με το μικρό ακόμα αρρωστο, πήρα την πρώτη πτηση για Μανιλα και Σεμπού χωρίς να πω τίποτα σε κανέναν. Το βιβλίο φυσικά το είχα ήδη ξεχάσει. Οταν φτάσαμε στο Σεμπού, πιάσαμε ένα δωμάτιο σε ένα ξενοδοχείο μέχρι να βρω τον τρόπο να πάω στην πόλη που βρισκόταν ο πατέρας του. Ο μικρός ψηνόταν στον πυρετό και εγώ είχα βρεθεί μόνη μου στις Φιλιππίνες, χωρίς να ξέρω πού να ζητήσω βοήθεια. Οπως τότε στη Πιονγκ Γιανγκ, έτσι και τώρα, πήρα το μικρό αγκαλιά μέσα στη νύχτα ψάχνοντας να βρω ιατρική βοήθεια. Και όσο περιπλανιόμουν σε μια πόλη που τη μάστιζε η φτώχεια, τόσο χανόμουν μέσα στις δαιδαλώδεις παραγκουπόλεις της νιώθοντας αόρατα μάτια να με παρακολουθούν. Και όμως εκεί που δεν το περιμένεις, η ανθρωπιά ξεχειλίζει. Ετσι μέσα σε αυτή την γεμάτη λάσπη και σκουπίδια παραγκουπολη του Σεμπού, οι κάτοικοι μας βοήθησαν χωρίς να ζητήσουν κανένα αντάλλαγμα. Είναι αυτές οι στιγμές που σε κάνουν να πιστεύεις πάλι στην αλήθεια των ανθρώπων.

Τελικός προορισμός μας ήταν η πόλη Τακλόμπαν, η κατεστραμμένη πόλη των Φιλιππίνων, όπου 7000 άνθρωποι είχαν χάσει τη ζωη τους απο τον τυφώνα και τα παλιρροιακά κύματα. Το αεροδρόμιο της πόλης δεν λειτουργούσε και ο μόνος τρόπος να φτάσουμε εκεί ήταν με τα παλιά πλοία που πήγαιναν στο λιμάνι του Όρμοκ. Το ταξίδι με το πλοίο διαρκεί περίπου 3 ώρες. Ομως η θάλασσα είναι απρόβλεπτη κ η περιοχή μαστίζεται απο τυφώνες. Με το μικρό μου γιο αγκαλιά, επιβιβαστήκαμε στο πλοίο κοιτώντας με ανησυχία τα μαύρα σύννεφα στον ορίζοντα. Οταν λίγη ώρα αργότερα τα κύματα σκέπαζαν το μικρό σκάφος, πίστευα ότι δεν θα φτάναμε ποτέ ζωντανοί στο Ορμοκ.

Χρειάστηκαν να περάσουν αρκετοί μήνες, να βάλουμε τη ζωή μας σε ένα ρυθμό για να θυμηθώ πάλι τις σημειώσεις μου και το σχέδιο μου να γράψω αυτό το βιβλίο για τη Βόρεια Κορέα. Το μεγαλύτερο μέρος του γράφτηκε σε ένα ταπεινό καφέ στο Τακλομπαν. Είχαμε νοικιάσει ένα μικρό διαμέρισμα πάνω απο ένα σουπερ μάρκετ, σε μια πολύ φτωχική γειτονιά, που όμως την είχα λατρέψει. Μου έδινε μια αίσθηση κανονικότητας. Οι άνθρωποι του μόχθου που είχαν δει το θάνατο λίγους μήνες πριν, μου υπενθύμιζαν καθημερινά ότι η ψυχή είναι φτιαγμένη απο άφθαρτα υλικά και μπορεί να αντέξει τα πάντα.

Εκεί λοιπόν, ανάμεσα στους μεροκαματιάρηδες, τους αχθοφόρους που ξεφόρτωναν τα μάνγκο και τα ξύλα κοκοφοίνικα, τα πλατιά χαμόγελα των φιλιππινέζων και τον καυτό τροπικό ήλιο έγραψα τα κεφάλαια του βιβλίου μου.

Τον Ιούνιο του 2015, για άλλη μια φορά αλλάξαμε χώρα. Βρεθήκαμε απο τις χαρούμενες Φιλιππίνες, στις σκονισμένες στέππες της Βόρειας Νιγηρίας. Αυτή τη φορά δεν ήταν η φυση που σκορπούσε το θάνατο, αλλά οι πράξεις των ανθρώπων. Στη Νιγηρία το γράψιμο του βιβλίου λειτούργησε σχεδόν σαν ψυχοθεραπεία. Ηταν η διέξοδος μου απο την φρίκη που έβλεπα καθημερινά και τις δυσκολίες της καθημερινότητας. Το έγραφα και χανόμουν στις αναμνήσεις της αγαπημένης μου Κορέας, και για λίγο ξεχνούσα τους τζιχαντιστές της Μπόκο Χαραμ και την καταστροφή που άφηναν πίσω τους. Πέρασα δύσκολες μέρες στη Βόρεια Νιγηρία, το βιβλίο γράφτηκε ανάμεσα σε διαλείμματα απο τα παραληρήματα της ελονοσίας και του τυφοειδούς πυρετού, με τα χέρια μου γεμάτα σημάδια απο τις ενέσεις και τον ορό.

Και όμως σήμερα είμαι εδώ έτοιμη να μοιραστώ μαζί σας αυτό το βιβλίο. Δεν ξέρω την κατάληξη, ξέρω όμως ότι το ταξίδι ήταν υπέροχο και δεν έχει τελιώσει ακόμα.

ΕΔΩ θα διαβάστε για το βιβλίο

 


babis banner2

Σχόλια

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.