ιστοριες

Μια εξαιρετική δασκάλα

Από  | 

Η δασκάλα μας φέτος δεν έβαζε απαιτητικά διαγωνίσματα από αυτά που ίσως να  ταιριάζουν στην ύλη της τάξης. Δεν έβαζε δύσκολα διαγωνίσματα και δεν ήταν όπως εύκολα συμπέρανα κάποιοι γιατί βαριόταν να διορθώσει ή δεν είχε τις γνώσεις να το κάνει. Αλήθεια πόσο αστείο ακουγόταν αυτό στα αυτιά των περισσότερων από εμάς. Το έκανε γιατί προσπάθησε να φέρει όλα τα παιδιά σε ένα επίπεδο για να μπορούν να σταθούν και να μην σταματήσουν να προσπαθούν. Να μην νιώσουν ότι δεν μπορούν να φτάσουν στον τερματισμό αν το θελήσουν. Το έκανε γιατί ξέρει πολύ καλά πόσο πιο σημαντικό ήταν να τονώσει την αυτοπεποίθηση όλων των παιδιών για να γνωρίζουν εμπράκτως ότι αν θέλουν μπορούν να τα καταφέρουν μόνο που ίσως χρειαστεί περισσότερος χρόνος. και δεν είναι ότι η περσινή μας η δασκάλα δεν το έκανε απλώς είχε κι αυτή τον δικό της μοναδικό τρόπο να το πραγματοποιήσει.

13187769_10209127652970528_480492676_nΗ δασκάλα μας φέτος αγόρασε με δικά της έξοδα πολλά μολύβια και γόμες και μαρκαδόρους και χαρτομάντηλα και ό,τι άλλο χρειάζεται μια σχολική αίθουσα και η ψυχή αυτής τα παιδιά μας. Δεν το έκανε για να μας μειώσει ούτε και για να δυσκολέψει την θέση μας. Το έκανε καλή μου κυρία για να μην αισθανθούν αμήχανα στην περίπτωση που επειδή είναι παιδιά ξεχάσουν να τα φέρουν από το σπίτι ή ακόμα περισσότερο για την περίπτωση που κάποιος καθυστερεί ή αδυνατεί να τα αγοράσει. Κι εκείνη αυτές τις περιπτώσεις τις γνωρίζει πολύ καλά. Το έκανε και για άλλον ένα λογο που το μυαλουδάκι μας ίσως δεν τον χώρεσε. Ήθελε να τους δείξει ότι όταν ένας άνθρωπος θέλει μπορεί να βοηθήσει με οποιονδήποτε τρόπο, ακόμα και με ένα μολύβι…… Το έκανε για να τους δείξει πόσο ωραία είναι να μοιράζεις και να μοιράζεσαι. Εκπαιδεύει με λίγα λόγια τα μικρά μας ανθρωπάκια να μοιράζουν, να μοιράζονται και να ανοίγουν καρδιές και ορίζοντες. Και δεν είναι ότι η προπέρσινη δασκάλα δεν το έκανε. Το έκανε κι αυτή με τον δικό της τρόπο.

Η δασκάλα μας πληρώνεται περισσότερα από όσο αξίζει. Μα ποιος τραπεζικός λογαριασμός καλύπτει αυτό που κάνουν καθημερινά αυτοί οι άνθρωποι?  Κάνουν τα παιδιά μας να σκέφτονται διαφορετικά από εμάς, να μην φοβούνται να ρωτήσουν, να μην ντρέπονται να απαντήσουν, να ξέρουν ότι κάποτε πρέπει και να υποχωρήσουν, να μάθουν να ζητούν συγνώμη και να γνωρίζουν πότε να διεκδικούν το δίκιο τους. Και δεν είναι ότι η δασκάλα της άλλης τάξης δεν το κάνει αυτό. Είναι που έχει εφεύρει άλλους τρόπους κι αυτή.

Η δασκάλα μας έχει όνομα μα δεν θα το γράψω. Γιατί έτσι θα αδικήσω όλες τις άλλες που δεν είναι σαν αυτήν, δεν σκέφτονται σαν αυτήν, δεν δρουν σαν αυτήν αλλά σίγουρα έχουν τον ίδιο στόχο. Να βγάλουν σωστούς ανθρώπους και να τους εντάξουν στην κοινωνία. Γι’αυτό σαν πας να τους πολεμήσεις ξέρουν πως να γίνουν μια γροθιά αν χρειαστεί κι όχι γιατί είναι κλίκα. Δεν ενώνονται για να μας πολεμήσουν αλλά για να μας εξηγήσουν. Η δασκάλα μας εχει όνομα τελικα και την λένε Γεωργία, Ερμιόνη, Δώρα, Δέσποινα, Ξανθίππη, Μαρίτα, Φιλιώ ενίοτε και Δημήτρης ή Νίκος.

Δεν είναι ότι δεν μπορώ να τους βρω αρνητικά. Μπορώ αλλά δεν θέλω. Δεν θα βοηθήσω το παιδί μου αν κοροιδεύω ή μειώνω τον εκπαιδευτικό. Δεν θέλω να βρίσκω τα ελαττώματα των ανθρώπων μου αρέσουν τα θετικά τους γιατί γίνομαι κι εγώ και το παιδί μου κι ο μπαμπας του καλύτεροι άνθρωποι. Γιατί αν συμβεί κάτι κι εγώ δεν θα υπάρχω δεν ξέρω ποιος άλλος θα βρει το χρόνο και την υπομονή να την διδάξουν. Σε αυτούς έχω εμπιστοσύνη.

Κι έτσι απλά Ευχαριστώ.

Vicky Rodopoulou


KATHISMATA1


babis banner2

Σχόλια

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.