Διαφορετικα

Μάθε στα μάτια μου να διαβάζεις όσα με λόγια δεν σου’χω πει!

Από  | 

(Το post διαβάζεται με μουσικη υπόκρουση to video  του Μητροπάνου «Θάλασσες»)

Ένας φίλος με ρώτησε κάποτε, αν οι καταστάσεις κάνουν τους ανθρώπους ή οι άνθρωποι τις καταστάσεις.
Δεν ήξερα τι να απαντήσω. Ούτε και τώρα ξέρω.
Ξέρω όμως πώς ένιωσα πρίν 3-4 καλοκαίρια όταν βρέθηκα σε μία κατάσταση απρόσμενη που έπρεπε να αντιμετωπίσω.
Ήταν σαν να βρέθηκα σ’ ένα ξερονήσι.
Παντού βράχια, θάμνοι με αγκαθωτά κλαριά και πουθενά η θάλασσα.
Δεν γίνεται να υπάρχει νησί χωρίς θάλασσα. Κι όμως εγώ δεν την έβλεπα. Δεν την μύριζα. Δεν την άκουγα.

Η κατάσταση άρχισε να γίνεται πιο έντονη, μέρα με τη μέρα.
Ξύπναγα κάθε πρωί και σκεφτόμουν πώς να βαδίσω σε αυτό το ξερονήσι. Και κάθε μέρα έχανα τον βηματισμό μου. Κάθε μέρα σκόνταφτα πάνω στα βράχια. Και η θάλασσα πουθενά.
Πέρασαν μήνες και εγώ στο ίδιο σημείο. Ακινητοποιημένη ανάμεσα σε θάμνους πού τρύπαγαν το δέρμα μου. Κόσμος έρχονταν για βοήθεια, για συμπόρευση, για συμβουλές.
Τους άκουσα, τους ακολούθησα. Μα η θάλασσα πουθενά. Διαδρομές άγνωστες πού σε γυρνούν κάθε βράδυ στο ίδιο σημείο.

12799041_1734188380151120_8057705231297065673_nΑναρωτιόμουν πώς είναι δυνατόν, να ακούω τους ήχους των ανθρώπων, αλλά να μην ακούω τη θάλασσα..
Γιατί ακολουθούσα τα δικά τους βήματα; Γιατί δεν άκουγα την καρδιά μου; Είχε άραγε σταματήσει να χτυπά; Αδύνατον. Άλλωστε δεν υπάρχει νησί χωρίς θάλασσα. Κάτι άλλο έφταιγε. Μάλλον η ακοή μου.

Κάποια στιγμή, σκέφτηκα να κρυφτώ σε μια γωνιά, μακριά απ’ όλους.
Βρήκα έναν βράχο κι έκατσα εκεί μέρες. Πείσμωσα με εμένα.
Πείσμωσα και αποφάσισα να μείνω πάνω στον βράχο, μέχρι να ακούσω… Ώσπου ένα βράδυ, ένιωσα ένα αεράκι δροσερό να με αγγίζει.
Στην αρχή νόμισα πώς ήταν στη φαντασία μου.
Τόσο καιρό εγκλωβισμένη σε μια κατάσταση, είχα αρχίσει να μουδιάζω.
Το αεράκι ήταν αληθινό. Ήταν δροσερό. Το μύριζα…

Σηκώθηκα όρθια και αντίκρισα τη θάλασσα. Τόσο καιρό ήταν μπροστά μου και δεν την έβλεπα. Δεν την άκουγα. Δεν την ένιωθα…
Τόσο καιρό δεν ένιωθα τίποτα. Ίσως γιατί δεν ήμουν εγώ.
Σίγουρα δεν ήμουν εγώ.
Ήμουν η κατάσταση.

Τώρα, μαθαίνω, έγινε τάφος η θάλασσα εκείνη…


Screen shot 2016-03-13 at 1.01.39 PM

babis banner2

Σχόλια

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.