ΑΝΘΗ

La Valse de Amélie

Από  | 

Όσο μεγαλώνω, ονειρεύομαι περισσότεροΌσο μεγαλώνω, είναι όλο και πιο δύσκολο βέβαια να πραγματοποιήσω όσα ονειρεύομαι, όμως αν σταματήσω να το κάνω, δε ξέρω πώς θα βγουν οι μέρες, οι βδομάδες, οι μήνες, τα χρόνια. Όσο μεγαλώνω, ονειρεύομαι όλο και πιο δύσκολαγια να πραγματοποιηθούνράγματα. Σα να βάζω δοκιμασίες στον εαυτό μου και να γίνομαι πιο νέα αντιμετωπίζοντας τις προκλήσεις.

Στα 25, κι έχοντας τελειώσει τη Φιλοσοφική και βρισκόμενη ήδη στο πρώτο έτος του μεταπτυχιακού, αρχίζω να ψάχνω δάσκαλο για να μάθω ακορντεόνΝαι, καλά διαβάσατε, ξαναγράφω τις λέξειςκλειδιά για να το επιβεβαιώσετε: 25 χρονών, ακορντεόν. Αυτό κι αν ήταν όνειροΤρελαινόμουν για τη μελωδία του ακορντεόν, για τα τραγούδια που μπορείς να παίξεις με αυτό, όμως ποτέ δεν έβρισκα χρόνο, διάθεση ή δεν έπαιρνα την απόφαση να το ξεκινήσω.  Βρίσκω δάσκαλο

Ναι, ξέρετε είμαι λίγο μεγάλη, μπορώ όντως να το ξεκινήσω τώρα;

Ε, πόσο μεγάλη; Λύκειο»;

Πιο πάνω

Φοιτήτρια»;

Ναι..

Ε, μια χαρά, 18 χρονών πιτσιρίκι είσαι ακόμη»

Εεε μεταπτυχιακή φοιτήτρια, 25 χρονών

Σε πάω πολύ, ξεκινάμε και μη φοβάσαι τίποτε»…

Το λέω στη μάνα μου, εκείνη όπως πάντα υποστηρικτική

Ξεκινάω αύριοΜη κάνεις καμιά βλακεία και το πεις στον μπαμπάΘα με δουλεύει ψιλό γαζί..

Όχι, μη φοβάσαιΆσε που θα λείπει την ώρα του μαθήματοςμη σκας καθόλου»…

Την επόμενη μέρα έρχεται ο Γιάννης, ο δάσκαλός μου.. Αρχίζουμε, μου δείχνει πώς να  κρατάω το όργανο, λίγες  νότες και το μάθημα αντί για μία ώρα κρατάει δύοΞεχαστήκαμε. Ω ναι, ξεχαστήκαμε, πέρασε η ώρα, κλειδιά στην πόρτα, μπαίνει ο πατέρας μου..ΣΟΚΔε ξέρει αν μπήκε στο σπίτι του, ή σε πρόβα μαγαζιού που διοργανώνει λαϊκή βραδιάΛέει ένα μουδιασμένογειακαι μπαίνει στο δωμάτιο να βρει τη μάνα μου

Τι είναι πάλι αυτό; Αυτό το παιδί μας, μυαλό δε θα βάλει ποτέ στο κεφάλι του; 25 χρονών είναιΤόσες σπουδές και μαθαίνει ακορντεόν, λες και είναι καμιά τυφλή»…

Αυτή ήταν η πρώτη μέραΑκολούθησαν άλλες πολλές, κατά τις οποίες δυσκολεύτηκα, μέρες που σκεφτόμουν να το παρατήσω, μέρες που μου ερχόταν να ρίξω το ακορντεόν από το μπαλκόνιΌμως ήρθαν κι εκείνες οι μέρες που άκουγα τη μελωδία του ακορντεόν να παίζει βαλσάκια, αγγίζοντας εγώ τα πλήκτρα, οι μέρες εκείνες που έπαιζα πια το όργανο που τόσο αγαπούσα από μικρή, που δε πίστευα ποτέ πως θα μάθαινα και που τώρα πια, μετά από κάποια χρόνια, ούτε καν έχει σημασία σε ποια ηλικία το ξεκίνησα να το μαθαίνωΕντάξει, Μαραβέγιας δεν είμαι, όμως αν διαβάσετε αυτό το κείμενο ακούγοντας συγχρόνως το Valse της Amélie, τότε ίσως και να με νιώσετε

A presto

Ανθή Πάνου

Σχόλια

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.