ιστοριες

Η «πόλη» που δεν συνθηκολογεί.

Από  | 

Ειναι μια ιστορία που αγαπώ να λέω γιατι κρύβει μια μεγάλη αλήθεια.

Ο Νικόλας Βαφειάδης είναι εξαιρετικός και έμπειρος δημοσιογράφος. Από τους λιγους που αγαπώ γιατι πάνω από όλα είναι κυριος… Πολεμικός ανταποκριτής.

Κάποτε τον ρωτησα:

-Ρε συ πώς ειναι δυνατόν να μην φοβάσαι που πάς στους βομβαρδισμούς και κοιμάσαι ενω πέφτουν βόμβες δίπλα σου;

Με κοίταξε σοβαρα και μου’πε:

-Ολα συνηθίζονται Μάνο μου. Ολα! Γι αυτο και οι πόλεις που βομβαρδίζονται συχνά , δεν πέφτουν. δεν συνηθηκολογούν.

Εκείνη τη στιγμή δεν τον πολυπίστεψα…αλλα η ζωή μου έδειξε ότι είχε ΑΠΟΛΥΤΟ ΔΙΚΙΟ.

Ολα συνηθίζονται…

NAI! οι «πόλεις» που βομβαρδίζονται συχνά,  δεν πέφτουν…δε συνθηκολογούν ποτέ.

Σήμερα έχει τη γιορτή της η καρδιά της καρδιάς μου… η κόρη μου η Αθηνά.

Επί 2 1/2 χρόνια περνάω όλες τις γιορτές μόνος μου… και των παιδιών και τις δικές μου.

Την πρωτη φορά που μου συνέβη μου΄φυγε η ψυχή ανάποδα.

Τη δεύτερη πάλι αναποδα.

Την τρίτη παλι.

Την τέταρτη λιγότερο.

Την πέμπτη ακόμα λιγότερο.

Σημερα απλώς γιορτάζω χαρουμενος μόνος μου την γιορτή της καρδιάς της καρδιάς μου.

Οχι… όχι μην στενοχωριέστε…. συνήθισα όπως είπε ο φίλος μου ο Νικόλας… τώρα πια είναι πολύ δυσκολο να «πέσει η πόλη μου».

Εμαθα να ζω με τους ανθρώπους που’χουν πέτρινη καρδιά, δικαιολογίες του κώλου και λάθος προτεραιότητες.

Ξέρω ΑΚΡΙΒΩΣ και με λεπτομέρειες πού είναι τα καταφύγια όπου είμαι ασφαλής.

Μπαίνω μέσα και πίνω ένα ποτήρι κρασί στην υγειά των παιδιών μου…στην υγειά μου…. για τη γιορταστική χαρά της γιορτής.

Καθε φορά ανακαλύπτω και καινούργια καταφύγια… ολα φιλόξενα και ασφαλή… όλα έχουν ονόματα: «Τάκης», «Τάσος», «Θανάσης», «Βίλη», «Ελισάβετ», «Δημητρα», «Αποστολία», «Μπέσυ», «Μάρω», «Ελεονώρα», «Στέλλα», «Γιάννης», «Εφη», «Κατερίνα», «Τζέλα», «Ρένος», «Μαργαρίτα», «Αννα», «Ειρήνη»,  «Ζίνα», «Νάντια», «Αντα», «Μαρία», «Κάρυ»,»Μανίνα», «Αλεξάνδρα»,  «Μάνος», «Κώστας», «Έλια»,  «Σοφία», «Ανδρέας» , «Νάνσι», «Βασίλης», Νάνα»…  και μερικά αλλά που μπορει να ξεχνώ… (θα προσθέσω αμέσως αν κάποιο θυμηθω που μου΄’χει ξεφύγει.)

Ολα είναι αντιπυρηνικά καταφυγια.

ΠΑΝΤΟΣ ΚΑΙΡΟΥ.

Ειναι φτιαγμένα έτσι…δηλαδή από τέτοιο υλικό για να αντεχουν σε ολες τις βόμβες του κόσμου.

Διαθέτουν όλα τα κομφόρ.

Κι εγω εκεί σε τρυφερή αγκαλιά στο μυαλό μου είτε με την κόρη μου, είτε με τον γιόκα μου…είτε και με τα δυο μαζί κάνουμε το εορταστικό μας πάρτι.

Ας πέφτουν όσες βόμβες θέλουν.

Η δικιά μας πόλη συνήθισε… δηλαδή δεν θα πέσει ποτέ. Δεν θα συνθηκολογήσει ποτέ.

Χρόνια Πολλά καρδιά της καρδιάς μου.

2 Comments

  1. Μάνος Αντώναρος

    25/09/2016 στις 15:20

    Κι εγω μια ερώτηση: εχετε σκεφθει να παίζει να μη θέλει;

  2. Ολγα Γερακη

    01/09/2016 στις 17:15

    Μια ερώτηση μόνο: για ποιο λόγο δεν πηγαίνετε να γιορτασετε μαζί της?

Σχόλια

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.