ΑΝΘΗ

Η μαγεία του να είσαι δάσκαλος

Από  | 

Θέλω να γράψω εδώ και ώρα κάτι για το επάγγελμά μου, το επάγγελμα του καθηγητή, του δασκάλου και δε μπορώ…Έχω ανοιχτή τη σελίδα του υπολογιστή, τη κοιτάζω και δε ξέρω τι να γράψω, πώς να το γράψω, πώς να σας το «περάσω»…Πώς να σας «δώσω» να καταλάβετε γραπτώς την αγάπη που έχω για τη διδασκαλία, για το δασκαλίκι.

Δεν είναι εύκολη η δουλειά του δασκάλου…δεν είναι εύκολη αυτή η δουλειά για τον δάσκαλο που από τη στιγμή που αποφοιτά, μέχρι την ώρα που αντέχει ακόμη, προσπαθεί να καλυτερεύει μέρα με τη μέρα τις μεθόδους της διδασκαλίας του. Δεν είναι εύκολη αυτή η δουλειά για τον δάσκαλο που  ψάχνεται, ενημερώνεται, δεν επαναπαύεται, διαβάζει…Ο δάσκαλος διαβάζει…Το βλέπω, το ζω από μένα…Πανεπιστήμιο, μεταπτυχιακό, συνέδρια, ανακοινώσεις, βιβλία, χαρτομάνι…Γιατί δυσκολεύεται ο Γιαννάκης στην ορθογραφία; Να μη ξεχάσω να τηλεφωνήσω στους γονείς του Δημητράκη, έμπλεξε σε καυγά προχτές στο διάλειμμα…

-Μα μέχρι πότε θα παιδεύεσαι βρε παιδάκι μου; Αδειάζεις το κεφάλι σου και το γεμίζεις σε ξένα παιδιά…

-Άσε με ρε μάνα και εσύ τώρα…Εκατό φορές τους το δειξα και πάλι χάλια γραψαν στο διαγώνισμα….

Δεν είναι εύκολη η δουλειά του δασκάλου…Ο δάσκαλος  μαθαίνει νέες τεχνολογίες, προσαρμόζει παιδαγωγικές μεθόδους ανάλογα με την τάξη, με το μαθητή, με τον κάθε μαθητή χωριστά…Όχι, δεν είναι εύκολη η δουλειά του δασκάλου… Δεν είναι εύκολο να γυρίζεις όλη την δυσπρόσιτη Ελλάδα για λίγα μόρια με την ελπίδα πως θα διοριστείς, με το φόβο πως αν δε πας, κάποιος άλλος θα σου πάρει τη θέση κι αυτός ο άλλος να είναι συμφοιτητής σου…και πας…μαζεύεις τα τσιμπράγκαλά σου και πας…Τι να πρωτοπάρεις…τα βιβλία σου, τα ρούχα σου…και πας…και πας Ρόδο και πας Σύμη…και πας…και πας…και όσο ράκος κι αν είσαι από την ταλαιπωρία, από το σπίτι που δε βρίσκεις να νοικιάσεις, από τα λεφτά που είναι μετρημένα…Λεφτά είπα; Ποια λεφτά;  Ένας Θεός ξέρει πού τα βρήκες τα λεφτά και μπόρεσες μέσα σε δυο μέρες να βρεθείς από τη Θεσσαλονίκη στη Ρόδο…Κι όσο χάλια λοιπόν κι αν είσαι, έρχεται η ώρα που χτυπάει το κουδούνι της πρώτης ώρας και μπαίνεις στην τάξη και δε φεύγει το χαμόγελο από τα χείλη σου για 45 λεπτά…50 ματάκια να σε κοιτάζουν από πάνω μέχρι κάτω…Τι να τα διδάξεις; Παιδιά που αγαπούν την ιταλική γλώσσα, όσο την αγαπούσες κι εσύ στην ηλικία τους…Παιδιά που σε θεωρούν τον πιο καλό καθηγητή του κόσμου…Παιδιά που σου λένε πως τους κάνεις ν αγαπήσουν κι άλλο τη γλώσσα, το διάβασμα, σ’ έχουν πρότυπο…Ναι, υπάρχουν κι εκείνες οι τάξεις, στις οποίες μπαίνεις για μία ώρα και νιώθεις πως ήσουν μέσα για 7 ώρες…Που μετά πας σπίτι και θέλεις 2 ώρες απόλυτης σιωπής και να μη βλέπεις άνθρωπο μπροστά σου, παρά μόνο να κοιτάς το κενό…Εκείνες οι τάξεις στις οποίες, για να επιβάλλεις 30 δευτερόλεπτα ησυχίας, χρειάζεται να κάνεις υπνωτισμό… Εκείνα τα παιδιά που, ακόμη και το μολύβι που έπεσε κάτω ή η μύγα που μπήκε μέσα στην αίθουσα, αποτελεί γι αυτά αφορμή για καυγά…

-Εχτές μου είπες εκείνο…

-Ναι, αλλά εσύ πέρσυ μου πες το άλλο…

ΠΑΙΔΙΑΑΑΑΑΑΑΑ

Κι όμως…είμαι τόσο ευτυχισμένη σε αυτές τις τάξεις…με αυτά τα παιδιά…Ακόμη κι αν με κάνουν να ιδρώνω, ακόμη κι αν μου προκαλούν πρόωρη γήρανση και μόνιμα νευρικά τικ… Γιατί σημαίνει πως είναι ζωντανά…Εντάξει, έχουν τον  δικό τους τρόπο να το δείχνουν, αλλά έστω κι αυτό είναι ένα σημάδι πως είναι ζωντανά, υγιή, πως υπάρχει η φωτιά μέσα τους και πως αν εσύ ως δάσκαλος παραμείνεις εκεί, αντισταθείς στις δυσκολίες και τα βοηθήσεις να ξεπεράσουν τα εμπόδια, τότε αυτή η φωτιά αργά ή γρήγορα θα βγεί έξω και τότε δε θα κάψει κανέναν…Διδάσκω σημαίνει να βρισκομαι στην κορυφή κ να βοηθαω όποιον βρίσκεται κάτω και θέλει ν ανέβει. Ο κακός δάσκαλος δε θα κατέβει απο την κορυφή. Ο καλός δάσκαλος κατεβαίνει κάτω κ σ ανεβάζει μαζί του. Ο σπουδαίος δάσκαλος κατεβαίνει κάτω κ σου διδάσκει τον τρόπο για ν ανέβεις μόνος σου. Είναι στο χέρι μας, ως δάσκαλοι, να επιλέξουμε τη δική μας κορυφή…

Μη νομίζετε…εγώ αυτά για μένα τα γράφω…Αύριο που θα γυρίσω από το μάθημα, πριν κοιτάξω το κενό, θα διαβάσω ξανά αυτές τις σειρές για να ηρεμήσω….Ελπίζω.

A presto

babis banner2

Σχόλια

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.