ιστοριες

H κυρία Κατερίνα μου

Από  | 

Πάντα είχα το χαρακτηριστικό να δένομαι πολύ εύκολα με τους ανθρώπους γύρω μου…Από τη στιγμή που έμπαιναν στην καθημερινότητά μου, γίνονταν κομμάτι του εαυτού μου…(μεταξύ μας, ακόμη το έχω)…

Φυσικά,αυτό μου έχει αφήσει ένα κουσούρι, όπως σε όλους τους ομοιοπαθείς φαντάζομαι..

-Δεν μπορώ τους αποχωρισμούς.

Τέλος σχολικής χρονιάς?-κλααααμααα… κατασκήνωση? -κλαμααααα…διακοπές?-κλαααμααα

Χάλια μαύρα, όχι αστεία!..ακόμη κι αν ήξερα ότι θα τους ξαναέβλεπα μάξιμουμ σε ένα χρόνο…

Βέβαια, υπάρχει και η άλλη κατηγορία στην οποία ανήκουν τα άτομα που ναι μεν ανταλλάσεις στοιχεία επικοινωνίας κλπ αλλά η διαρκής επαφή σιγά σιγά εξασθενεί μέχρι που (τις περισσότερες φορές-‘όχι όλες!) σβήνει… Σε κανέναν δεν αρέσει ,όμως πρέπει να παραδεχτούμε ότι σε όλους μας συμβαίνει…

Ποτέ δεν μου άρεσαν τα αγγλικά, μα για έναν περίεργο λόγο λάτρεψα από την πρώτη στιγμή τα γαλλικά… Από την πρώτη λέξη που μου έμαθε ο αδελφός μου.. κ έτσι ζητούσα επίμονα να ξεκινήσω να μαθαίνω κι εγώ…

url-1

Και ευτυχώς δεν άργησε η στιγμή που ξεκίνησα το φροντιστήριο… πρώτη χρονιά γαλλικά με την κυρία Κατερίνα… ήμουν 9  χρονών… δεν έχασα ΟΥΤΕ ΕΝΑ μάθημα!..την παρατηρούσα σε κάθε της κίνηση…πως μας μιλούσε, πώς έγραφε, πώς μας εξηγούσε, πώς μας έδειχνε το κάθε τι… δεν είχα χάσει τίποτα… Συνέχισα τα γαλλικά στο φροντιστήριο μέχρι τη β’ γυμνασίου…κ κάπου εκεί ξεκινάει η διασύνδεση με το θέμα που λέγαμε νωρίτερααα…την επόμενη χρονιά δεν ήθελε κανένας από τους συμμαθητές μου να συνεχίσει στο μεγαλύτερο πτυχίο κ έτσι θα σταματούσε η διδασκαλία γαλλικών στο κέντρο ξένων γλωσσών που πήγαινα…

Μαύρες πλερέζες.

-Δεν πειράζει, καλέ..θα πας σε άλλο φροντιστήριο…μου είπε μια μέρα η μαμά μου..

ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ… δεν θα έκανα ποτέ γαλλικά με καμία(κανέναν) άλλη(-ον) εκτός από την κυρία Κατερίνα…

Δεν ήθελα με τίποτα να την αποχωριστώ…

Η απόφαση πάρθηκε σχετικά γρήγορα… Θα ερχόταν να κάνουμε μάθημα μαζί στο σπίτι…εκείνη το ζήτησε!!!

Κάναμε μάθημα έτσι, μαζί, οι δυο μας, δύο γεμάτα χρόνια… ΤΗ ΛΑΤΡΕΨΑ.

Σταμάτησα τα μαθήματα γαλλικών στην α’ λυκείου,δηλαδή στα 16. Σήμερα, είμαι 23…

Προχθές είχα γενέθλια…άνοιξα το mail μου…  το μήνυμά της ήταν πρώτο πρώτο, γεμάτο ευχές… όπως πάντα, και τα 7 χρόνια που έχουν περάσει…σε όλα τα γενέθλια κ όλες τις γιορτές…ΠΑΝΤΑ ΕΔΩ.

-θα το΄χει σημειωμένο σε κάποιο σημειωματάριο…

Προφανώς… Μα μπαίνει στη διαδικασία να το ανανεώνει κάθε χρόνο… είτε σε ημερολόγιο ,είτε σε κινητό… αυτό  και μόνο μου είναι ΥΠΕΡαρκετό.  Είναι καθηγήτρια γαλλικών… τόσοι μαθητές… Δεν με έχει ξεχάσει ΟΥΤΕ ΜΙΑ φορά…τόσα χρόνια…

Θα είναι πάντα η κυρία Κατερίνα Μου, που της έφτιαχνα καφέ και λέγαμε πάντα τα νέα μας στα γαλλικά… Που μου είχε πάρει κίντερ αυγό ένα Πάσχα που είχα πάει για μάθημα σπίτι της… Που μου έμαθε πώς να σκέφτομαι και πώς να πιστεύω στον εαυτό μου… Που δεν αποχαιρέτησε η μία την άλλη ποτέ.


babis banner2

Σχόλια

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.