ιστοριες

Η μέρα που άλλαξε η ζωή μου!

Από  | 

Τετάρτη τάξη φέτος κι έχω να διδάξω Ιστορία των Αρχαίων Χρόνων… δύσκολο μάθημα για ένα δεκάχρονο μυαλουδάκι που αδυνατεί να συλλάβει πόσο παλιά ήταν τελικά αυτά τα αρχαία χρόνια…

Πρώτο κεφάλαιο της Γεωμετρικής Εποχής( 11ος πΧ. αιώνας!) : ‘’ Η Κάθοδος  των Δωριέων’’ … η πιο δυσνόητη εισαγωγή σε μάθημα που μπορεί κανείς να φανταστεί !

‘’Οι Δωριείς ήταν το τελευταίο ελληνικό φύλο που μετακινήθηκε προς τη νότια Ελλάδα. Είναι δύσκολο σήμερα να εξηγήσουμε τους λόγους που τους έκαναν να αναζητήσουν άλλη πατρίδα…’’(λέει το βιβλίο τους)

-Γιατί κυρία τους έλεγαν Δωριείς αφού ήταν Έλληνες;

-Γιατί αφού έφυγαν από τον Βορρά και πήγαν στον Νότο λέμε ότι άλλαξαν πατρίδα;

‘’Η κάθοδος των Δωριέων δεν έγινε μονομιάς. Χρειάστηκαν πολλά χρόνια. Σήμερα μας είναι άγνωστοι ακόμα και οι δρόμοι που ακολούθησαν…’’

-Δηλαδή κυρία πόσα χρόνια περπατάγανε αυτοί οι άνθρωποι; Δεν κουράζονταν;

Πιάστηκα από μια πρόταση του κεφαλαίου που βρήκα λίγο πιο συγκεκριμένη:

‘’Οι άνθρωποι ακόμα και σήμερα εγκαταλείπουν ένα χώρο, όταν κινδυνεύουν ή όταν θέλουν να ζήσουν καλύτερα.’’

-Ας μιλήσουμε λοιπόν  παιδιά μου για τις μετακινήσεις των ανθρώπων από μια χώρα σε μια άλλη. Όπως βλέπετε  στην τηλεόραση και γνωρίζετε από τους συμμαθητές σας που δεν είναι Έλληνες, υπάρχουν φορές που για κάποιο λόγο μια οικογένεια φεύγει από την πατρίδα της και πάει κάπου αλλού να μείνει, μπορείτε να φανταστείτε γιατί;

Οι φατσούλες τους ξαφνικά ζωντάνεψαν κι αρχίσανε να μιλάνε και να εξηγούν τις πιθανές αιτίες που ‘’μετακινούνται οι πληθυσμοί’’, να λένε για τη φτώχεια, για τον πόλεμο, για την ανεργία, για τα δύσκολα ταξίδια, για τους πρόσφυγες…

Τους έδειξα ένα βίντεο με εικόνες από τα πρόσφατα κύματα προσφύγων στη χώρα μας.

-Κυρία, αυτά τα παιδάκια που έφυγαν από τα βομβαρδισμένα σπίτια τους δε θα μπορέσουν να ξαναπάνε πια σχολείο;

Αυτό ήταν! Κάτι μέσα μου ταράχτηκε! Συγκλονίστηκα με την τόσο αθώα και τόσο ρεαλιστική ερώτηση.

Κι έρχεται  η εγκύκλιος του Υπουργείου Παιδείας που καλεί τους εκπαιδευτικούς να κάνουν αίτηση για να αποσπασθούν στις προσφυγικές δομές ώστε να συντονίσουν τη μόρφωση των προσφυγόπαιδων. Χωρίς δεύτερη σκέψη συμπλήρωσα τα απαραίτητα έντυπα. Έπρεπε να μπω στην ‘’ πρώτη γραμμή’’, έπρεπε να οργανωθώ  για να μπορέσω να δώσω την απάντηση στους μαθητές μου:

-Ναι, παιδιά μου, τα προσφυγόπουλα θα πάνε στο σχολείο!

14826428_10154509698542860_1499514734_n

Η πρώτη μέρα έφτασε πολύ γρήγορα, Δευτέρα 10 Οκτωβρίου κι εγώ βρέθηκα ξαφνικά σε έναν άλλο κόσμο, 40 μόλις χιλιόμετρα από το σπίτι μου… στον κόσμο αυτό που βλέπουμε στις ειδήσεις…

Τα πούλμαν θα περνούσαν να πάρουν τα παιδιά από το κέντρο φιλοξενίας στις 2 παρά τέταρτο για να τα μεταφέρουν στα γειτονικά σχολεία. Ήταν έτοιμα από τις 11 και περίμεναν! Με τα χρωματιστά σακίδιά τους στην πλάτη είχαν μαζευτεί και περίμεναν! Ήταν η μέρα που θα έβγαιναν επιτέλους από τον καταυλισμό και θα πήγαιναν σχολείο. Μια απερίγραπτη  χαρά ήταν ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους. Η καρδιά μου χτυπούσε…

Μια τρεχάλα κατέβηκαν το μονοπάτι όταν ήρθε η ώρα. Μπήκαν στη σειρά και πήραμε παρουσίες, 60 ονόματα, ήταν όλα εκεί. Ανέβηκαν στα πούλμαν γεμάτα ανυπομονησία. Λίγο ακόμα έμενε για να γίνουν πάλι μαθητές!

Τη Δευτέρα 10 Οκτωβρίου, τα παιδιά του πολέμου, που έζησαν τη φρίκη των βομβαρδισμών, που είδαν δίπλα τους τον θάνατο, που ξεθάφτηκαν μέσα από τα συντρίμμια, που διέσχισαν στεριές και θάλασσες για να σωθούν, μπήκαν κανονικά στις τάξεις τους και έκαναν το μάθημά τους, έπαιξαν στο προαύλιο, έφαγαν σάντουιτς , ήπιαν χυμό, γέλασαν, τραγούδησαν και όλο λαχτάρα μάς ρώτησαν:

-CAN WE COME AGAIN TOMORROW PLEASE?

babis banner2

Σχόλια

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.