ιστοριες

Η Δάφνη

Από  | 

Οι γυναίκες της ζωής μου.

Νομίζω ότι είναι η μεγαλύτερή μου σφραγίδα.

Αυτες είναι βασικά που μου έμαθαν τη ζωή… κι αυτες που λάτρεψα κι αυτές που (τελικά) δεν λάτρεψα.

Παντρευτηκα 3 φορές.

Δεν θα σας πω λέξη γι’ αυτες τις 3 γυναίκες…επειδή απλούστατα ο γάμος είναι άλλο μεγεθός και κρυβει και άλλα πράγματα που μερικα είναι ιερά.

θα σας οω όμως για την Δάφνη, την Τίνα, την Πανι, τη Μαρία και τη Εύα.

Η Δάφνη ήταν μαζί με έναν φίλο μου… Καναμε παρέα όλοι μαζί… οι δυο μας είχαμε πάντα μια αγαπησιάρικη φιλική σχέση…πάντα καθόμασταν δίπλα δίπλα… πάντα κουτσομπολεύαμε τους άλλους…πάντα είχαμε εναν ιδιαιτερο σεβασμό.

Ποτέ τίποτα πονηρό.

Πέρασαν τα χρονια… εκείνη και ο φίλος μου χώρισαν… στο μεταξύ παντρεύτηκα-χωρισα εγω…παντρεύτηκε χωρισε εκείνη.

Χαθήκαμε για τα καλά και τουλαχιστον για καμμια 10ετία.

Ηταν όμορφη, πολυ θηλυκό και ομορφο σώμα και αλαβάστρινο στήθος… αυτο που ονειρεέυεται καθε γυναίκα…αυτο που χωρα σε ενα ποτήρι σαμπάνιας.

Ενα μεσημέρι κατεβαίνω τρικιπλοκ τρικιπλοκ τη Βουκουρεστίου…

Θαναι 1998-99

Ξαφνικά μια φωνη με σταματά.

-Μάνο!

Γυρίζω η Δάφνη.

Μόλις είχαμε διαταυρωθει…απλώς εγω δεν την είχα δει.

Φιλιά…

Τι κανεις χαθήκαμε… το και το … ο Τάδε τι κάνει;…. αχαχαχαχαχα…

-Θα τα πούμε;

-Φυσικά θα τα πούμε…

-Σήμερα;

-Εμ δεν ξερω τηλεφωνησε μου να σου πω…

Τελικά δεν ήταν σημερα ήταν αυριο.

Πήγαμε στη Βουλιαγμένη… ταπαμε ΟΛΑ… τα φαγαμε ολα ΟΛΑ…τα ήπιαμε ΟΛΑ.. Πήγαμε στο σπίτι της ντίρλα.

Κατσαμε στη βεράντα …

Φορούσε ενα κίτρινο μινι φόρεμα…

Κατσαμε σε εναν μεγάλο μπαμπου καναπέ.

Εβαλε τις ποδάρες της πάνω στις δικές μου… έβαλα ατο χέρι μου στο γονατό της και τα ξαναπαμε ολα μέχρι τις 7 το πρωί.

(Αμα θελω ειμαι υπομνετικός τύπος)

Στις 7 εβγαλα το χέρι απο το γόνατο της και ηταν ωρα να πάω σπιτάκι μου…

Στην πόρτα βγαλαμε τα ματ… εεεεεεεεε. φιληθήκαμε…

Ηταν απο εκείνα τα ραντεβου που γυρνας σπίτι σου χαρουμενος.

Την άλλη μερα μου τηλεφωνησε.

-Από ο,τι θυμάμαι μαγειρευεις.

-Σωστα θυμάσαι.

-Και το απόγευμα μετα τη δουλειά θα πεινάω.

-Εχω αρχίσει να μαγειρευω ήδη…

-Χαχαχαχαχα

Ηρθε.

-Μπορω να κάνω ενα ντους… είμαι από το πρωί στη δουλειά.

-Φυσικά.

Της εδωσα πετσετούλες… μπήκε…

Σε λίγο ανοιξα την πόρτα…

-Εεεεεεεεε….χαχαχαχαχαχαχα…

Εκλεισα την πόρτα.

Μείναμε μαζί 4 χρόνια.

Η Δάφνη είναι υπεροχος άνθρωπος.

Κατ’αρχας δεν είναι τυχαία…

Απο οικογένεια πολιτικών προσφύγων σε μια σοβιετικη δημοκρατια που δεν θυμαμαι τωρα…απ’ αυτούς που επέστρεψαν στη δεκαετία του ’60…τους ξαναδιωξαμε…τους ξαναεδιωξαν και ξανάρθαν…  Πολύ περπάτημα… Εκείνη, αδελφή της και οι γονείς τους.

Δεν ηταν για να παίζεις μαζί της.

Τ ρ ο μ ε ρ ο ς σερβάιβορ.

Μου’μαθε πολλά πράγματα για τη ζωή.

Εβλεπε εξ ενστικτου τις κακοτοπιές…

Ηξερε τους ανθρωπους.

Ο πιο τίμιος άνθρωπος που γνωρισα ποτέ.

Ο πιο τίμιος άνθρωπος που γνωρισα ποτέ.

Ο πιο τίμιος άνθρωπος που γνωρισα ποτέ.

Ο πιο τίμιος άνθρωπος που γνωρισα ποτέ.

Ξεκινησε από φτωχη οικογένεια… ο πατέρας της αφησε την τελευατια του στα χέρια της ξαφνικά (καρδιά) όταν εκείνη δεν θαταν πάνω απο 17-18… τουχε φυσικα μεγάλη αδυναμία… όταν μια φορά τη ρωτησα «τι θα παιρνες αν ξαφνικά έπαιρνε φωτια το σπίτι»…χωρίς κανέναν ενδοιασμό μου’πε: Τις φωτογραφίες βέβαια και χάϊδεψε ενα πορτρετο με τον πατέρα της.

Δυσκολη ζωή… δεν εχουν σημασία οι λεπτομέρειες… εκεινο που μετρα ειναι ότι πάλεψε χωρις να το βάλει ποτέ κάτω και σιγα-σιγα αλλα σταθερά ανέβηκε πολύ ψηλά στις τραπεζες που δούλεψε.

Την καμαρωνα και πάντα την καμαρωνω γι αυτο.

Δεν ζητησε ποτέ τη βοήθεια κανενός.

Πολύ περήφανο όν.

Μονο με την αξία μου…ήταν το μοναδικο κοπλιμέντο που επέτρεπε στον εαυτο της.

Ειχε μεγάλο ενδιαφέρον για τους ανθρώπους γυρω της… η Δάφνη θα τρεχε όπως και να’χε.

Ομως κοροϊδο δεν την έπιανες.

Ταξιδεψαμε πολύ μαζί και πάντα περάσαμε υπέροχα.

Μια σχέση γεμάτη πάθος, πόθο και πολλούς τσακωμούς….Ερψτας και αγαπη μαζι…ωραιο συναίσθημα και σπάνιο.

Εκρηκτικοί και οι δυό.

Στα ερωτικά με εναν μαγικο τρόπο μετετρεπε την ατμόσφαιρα σε Ανατολή…νύχτες της Βαγδάτης….

Εκεινο το ανελέητο ταξίδι στη Σοβιετικη Ενωση και πίσω και ξαναμα το ίδιο τη σημάδεψε.

Θυμάμαι ότι κάθε φορά που φτιάχναμε τα πράγματα μας για να πάμε ταξίδι ή εκδρομη τσακωνόμασταν…ήτανε μεσα στα νεύρα.

-Γιατί πουλάκι μου…για διασκέδαση πάμε… της είπα μια φορά.

-Εισαι λίγο χαζούλης ε;

-Γιατί;

-Επειδή για σένα ειναι διασκέδαση να φτιάχνεις βαλίτσες στο δικό μου μυαλό η βαλίτσα σημαίνει ξεριζωμό.

Ουψ!

Η Δάφνη ειναι η καλύτερη ερμηνεύτρια πουχω ακούσει ποτέ. Ειδικά στα ελληνικα λαϊκα τραγουδια… ηξερε τον πόνο και τον τραγουδουσε «τον έλεγε».

Μια φορά την ακουσα κρυφά στην Πάτμο να τραγουδα ξημερωμα το «σ’αγαπω γιατι είσαι ωραια»… κι εκλαιγα μεχρι το μεσημέρι…

Προσπάθησα να την πείσω να την πάω στον Κραουνάκη να την ακούσει και εκείνη γελουσε:

-Φυγε απο δω βρε…θ αφησω εγω η δουλειά μου για να γινω τραγουδίστρια. Δεν πας καλά παιδάκι μου…

Χρυσή την εκανα… επουδενί…

Τρομερά ζηλιάρα κι εγω πάντα υπήρξα η χαρά της ζηλιάρας…αφου είμαι πολύ κοινωνικός άνθρωπος.

Δεν το ξεπεράσαμε ποτέ.

Χωρισαμε δυσκολα.

Εκανε να μου μιλήσει πάνω απο 4 χρονια.

Και ξαφνικά παθαίνω έμφραγμα.

Ηταν πρώτη πουρθε.

-Μαλάκα..πρόσεχε μονο μην πεθάνεις …μου’πε και αγκάλιασε τη μάνα μου.

-Μαμά…αυτη με είπα μαλάκα…είπα

-Και πολύ καλα στο’πε… είπε η μάνα μου.

-Τι υψος έχεις;

-1.83

Οταν βγηκα ήρθε και με πήρε από το σπίτι.

-Παμε… μου είπε…

-Πού πάμε;

-Θα δεις…

Πήγαμε σε μια εκκλησία…

Από το πίσω κάθισμα έβγαλε μια λαμπάδα… μεγάλη λαμπάδα… ακριβώς όπως το μπόι μου. Ειχε κανει τάμα…. Μουφυγε η μαγκια… είπα μια μαλακία…αλλα μουχε φυγει η μαγκια…

Πέρασαν τα χρόνια…

Παντρευτηκα ξανά… και ξανά…εκανα παιδιά… Η Δαφνη κάπου εκεί… δεν είχαμε πολλές σχέσεις… είδε τυχαια μονο την Αθηνα την κορη μου όταν ηταν μωρο στο σπίτι κάποιοων κοινων γνωστων…επαιζε μαζι της ολο το απόγευμα.

Μιλούσαμε πάντα στα τηλέφωνα… ξερω γω μια φορά το 2μηνο…

Πριν απο καμμια 30αρια μερες μου τηλεφωνησε.

-Πότε ερχονται τα παιδια;

-Μαλλον σε λίγες μερες… Πολλή ζέστη βρε παιδι μου.

-Δεν εχεις αιρκοντιστιον;

-Εχω, αλλά αυτη τη στιγμη δεν εχω λεφτα να τα εγκατασησω μετα τη μετακομιση.

-Και τα παιδιά;

-Κάτι θαχω κανει μεχι τότε.

Κλείσαμε

Πέρασαν 3 μερες… μουρθε ενα  SMS από τη Δάφνη.

«Παρε στο τηλέφωνο ταδε τον κ. ταδε…ειναι ψυκτικός… θαρθει για τα αιρκοντισιον.Τον εχω ηδη πληρώσει. Φιλιά»

Της τηλεφωνησα.

-Ρε συ Δάφνη.

-Ακου μαλάκα… κάποτε μου έμαθες οτι η ζωη μπορει ναναι και αναλαφρη… και με φρόντισες. Δεν ξεχνάω  τοσο ευκολα!’

Τελικα τα παιδια δεν ηρθαν.

Σημερα ζει εδω κοντά μου…λιγο πιο κάτω… μαζί με τον συντροφό της… έναν πραγματικα ε ξ α ι ρε τ ι κ ο άνδρα, που την κοιτά στα μάτια.

Αμην!

Καλό βράδυ.


babis banner2

Σχόλια

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.