ΑΝΘΗ

H στιγμή του έρωτα

Από  | 

Δε ξέρω πότε γράφουμε για τον έρωτα… όταν είμαστε ερωτευμένοι, όταν ξεπεράσουμε έναν έρωτα, ή όταν είμαστε κοντά στο να ζήσουμε  έναν καινούριο,  μεγαλύτερο…Επίσης δε πιστεύω πως έχουμε ζήσει πολλούς  μεγάλους έρωτες…έχουμε ζήσει ίσως πολλές ρομαντικές ιστορίες, ανεξάρτητα από τη διάρκειά τους. Η μεγάλη διάρκεια μιας σχέσης δεν την κάνει απαραίτητα έναν μεγάλο έρωτα…η ένταση και τα συναισθήματα ίσως την καθιστούν, ναι…

Καλοκαίρι 2002… Μόλις είχα δώσει πανελλήνιες. Μου τηλεφωνεί η φίλη μου η Εύη, αρκετά χρόνια μεγαλύτερη για να πάμε μαζί σε ένα παρτυ φοιτητών Erasmus..

-Τι δουλειά έχω ρε Εύη εκει;

-Έλα ρε χαζό, λίγο θα καθίσουμε, τι φοβάσαι, μη θυμώσει ο Παυλάκης σου;

-Σταμάτα…ο Παύλος πήγε με τους γονείς του στο εξοχικό τους, έχω μέρες να τον δω, αγνοείται η τύχη του..

-Τέλεια…ετοιμάσου και φύγαμε.

Φτάνουμε… Το πάρτυ γίνεται στη φοιτητική εστία. Φοιτητές απ όλο τον κόσμο. Δε θυμάμαι αν μιλούσα με κάποιον, δε θυμάμαι την Εύη να είναι δίπλα μου, δε θυμάμαι τι φορούσα, δε θυμάμαι πώς ήμουν και τι έκανα. Κάθομαι στο μπαλκόνι μόνη μου ακουμπώντας στα κάγκελα και γυρίζω προς τα δεξιά μου και βλέπω ένα παλικάρι πανύψηλο, πανέμορφο, όλα τα παν- μαζί…

Η μνήμη μου αρχίζει από εκείνη τη στιγμή.

Κροάτης, φοιτητής πληροφορικής-σας είπα πόσο όμορφος ήταν-;

Αρχίσαμε να μιλάμε και σταματήσαμε μετά από 5 ώρες κι αφού άρχιζε να ξημερώνει. Του είχαν απομείνει μόνο 4 μέρες ακόμη στη Θεσσαλονίκη και τρέχαμε να προλάβουμε τον χρόνο… Κάθε μέρα μαζί, τρώγαμε, μιλούσαμε, γυρίζαμε την πόλη προσπαθώντας να χορτάσει ο ένας τον άλλον.

Φεύγει…Πένθος, στεναχώρια και μαύρη καταχνιά.

-Θα πάω Κροατία, δε ξαναδίνω Πανελλήνιες…

-Ποια Κροατία παιδάκι μου θα πας; Σύνελθε..

-Δε μπορώ ρε μάνα, νιώσε με…

(Γιώργο, τι θα κάνουμε μ αυτό το παιδί; Είναι παλαβό…Και δε θα πάει καν Ζάγκρεμπ…έχει πτήσεις για Split;)

Τίποτε δεν έγινε..πουθενά δεν πήγα…και πανελλήνιες έδωσα και ποτέ δεν τον ξέχασα και τη ζωή μου συνέχισα…

Καλοκαίρι 2012…Γυρίζω από το νησί που δούλευα αναπληρώτρια..

-Έχεις κάτι φακέλους εδώ…στα ξένα είναι, δε τα άνοιξα…

-Τι φάκελοι; Σκίστα ρε μαμά, για σεμινάρια θα είναι, βαρέθηκα, σκίστα.. Αα,,δώσε λίγο μην είναι τίποτε από καμιά Δευτεροβάθμια..

5 φάκελοι δικοί του,.. σοκ… δε μπορώ καν να τα ανοίξω.. Με ψάχνει…Είμαστε στο 2012, what the fuck? Γιατί με ψάχνει με γράμματα στο πατρικό μου; Ωχ..δεν έχω Facebook, πώς θα με βρεί;

Ανοίγω λογαριασμό, τον ψάχνω αμέσως, τον βρίσκω, γινόμαστε φίλοι..

-Πού ήσουν; Σε ψάχνω… Μόνο τη διεύθυνση του πατρικού σου έχω, δε τα βλέπεις τα γράμματα; Γιατί δεν ανοίγεις Facebook τόσα χρόνια;

Τι να μας κάνει το Facebook…Κλείνουμε 5ώρα στο τηλέφωνο να μιλάμε για τη ζωή του, τη ζωή μου…να μη μιλάμε καθόλου, απλά να τον ακούω ν αναπνέει στο τηλέφωνο…

-Θέλω να σε δώ…

-Ivan, όχι…είμαι αλλού και είμαι καλά…Είμαι καλά, αλήθεια.

Σε 10 μέρες ήταν εδώ…

-Είμαι στην εστία…σε περιμένω..

-Ποια εστία; Πάς καλά; Tί κάνεις; Γιατί ήρθες; Αποκλείεται να ρθω…

Δε μπορώ να γράψω για το πώς ήταν η  πρώτη αγκαλιά μετά από τόσα χρόνια… Κοιτιόμασταν και κλαίγαμε…Έμεινε μια βδομάδα Ελλάδα…

-Φεύγω Νέα Υόρκη, θέλω να ρθεις μαζί μου…

Χειμώνας 2018… Δεν πήγα Νέα Υόρκη μαζί του. Τα Χριστούγεννα μου στέλνει μια φώτο της κοπέλας του…

-Σ αρέσει;

-Όμορφη, μοιάζουμε κάπως ε;;

-Όλες σου έμοιαζαν…

A presto

Σχόλια

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.