ιστοριες

Γεννήθηκα πρώτη

Από  | 

Γεννήθηκα πρώτη. Χμμμ..Τι θα πει αυτό;

Εννοώαπλά ότι ήμουν η πρωτότοκη κόρη. Από τις πρώτες λέξεις που έμαθα ήταν αυτή. Πρωτότοκη. Μεγάλη λέξη. Μάλλον σκληρή στο ηχόχρωμα. Σε κάθε περίπτωση εντυπωσιακή.

Στα παραμύθια, ο πρωτότοκος πρίγκιπας γινόταν βασιλιάς. Στα θρησκευτικά, μου εντυπώθηκαν τα «πρωτοτόκια» του Ησαύ. Κάτι σπουδαίο θα ήμουν κι εγώ. Σε μένα ανήκαν δικαιωματικά τα πρωτοτόκια. Ποτέ δε με απασχόλησε το βάρος της κληρονομιάς. Ποτέ δε σκέφτηκα ότι το δικαίωμα ήταν μάλλον υποχρέωση.

Μέχρι τώρα. Που μεγαλώνω ένα παιδί. Το πρωτότοκο.

Τα πρωτότοκα παιδιά γεννιούνται συνήθως από μεγάλους έρωτες, μέσα στην άγνοια, τον ενθουσιασμό και την αμφιβολία. Μεγάλωσαν από γονείς, ή καλύτερα μεγάλωσαν με γονείς που τότε μάθαιναν το ρόλο τους, που πειραματίζονταν, που εξάντλησαν την προστασία, τη φροντίδα, τον έλεγχο, τα όρια και την αυστηρότητά τους. Είναι εξαιρετικά κλισέ, αλλά δεν υπάρχουν οδηγίες για γονείς. Γι΄αυτόν ακριβώς το λόγο, ο καθένας έχει μια οδηγία να δώσει, μια συμβουλή να προσφέρει. Και τα πρωτότοκα παιδιά υπομένουν κάθε πειραματισμό με αξιοσημείωτη ανθεκτικότητα.

Η κουνουπιέρα τους έχει υφανθεί από όνειρα κι ευχές επιτυχίας που τους σκεπάζουν για όλη την υπόλοιπη ζωή τους. Δεν έχουν πολλές επιλογές. Η αδυναμία δεν είναι αποδεκτή. Το λάθος ισοδυναμεί με πτώση από το βάθρο. Ράγισμα στη γυάλινη σφαίρα της προσδοκίας στην οποία είναι κλεισμένα.

Δεν υπάρχει μέτρο σύγκρισης. Είναι μοναδικά στον οικογενειακό πυρήνα, αξεπέραστα.

Είναι περήφανα αυτά τα παιδιά. Περήφανα και συγκρατημένα, γιατί έχουν μάθει πάντα να ελέγχουν τη συμπεριφορά τους. Τρέμουν το λάθος, δε ζητάνε εύκολα συγνώμη, διαλύονται από την απογοήτευση των άλλων. Πνίγουν τις επιθυμίες τους έχοντας μάθει να χωράνε στο προκαθορισμένο σενάριο. Δεν υπάρχουν αυτοσχεδιασμοί. Τα «πρέπει» κατατροπώνουν τα «θέλω» τους. Βιάζονται να μεγαλώσουν, γιατί είναι ήδη μεγάλα στο μυαλό τους.

Δεν έχουν πολλές εξάρσεις, δεν επιτρέπουν διαφυγές στο συναίσθημα, η γονιδιακά καταγεγραμμένη προσδοκία σφίγγει σε κάθε βηματισμό που ξεφεύγει από την πεπατημένη.

Αγαπάνε πολύ αυτά τα παιδιά, μπορεί να μην το λένε εύκολα, αλλά έχουν μάθει να το δείχνουν με τη φροντίδα τους. Έχουν κάτι από αδέλφια και κάτι από γονείς.

Είναι εσωστρεφή, μοναχικά, μιλάνε λίγο, είναι ανυπόμονα κι αντιδραστικά. Κλείνουν ερμητικά την πόρτα του δωματίου όπως κλείνουν την πόρτα της ψυχής τους, κλαίνε πολύ, ονειρεύονται πολύ, διαβάζουν πολύ, χορεύουν πολύ κι ακούνε μουσική δυνατά. Και μετά φοράνε το προσωπείο της ευθύνης κι ανοίγουν την πόρτα κρύβοντας ένα «μπορώ» ανάμεσα στα δόντια τους.


babis banner2

Σχόλια

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.