Οικογενεια

Φεγγάρι μου

Από  | 

Ξεκινάω τη δημοσίευση των κειμένων που γραψατε για το «θέμα «ο μπαμπάς μου κι εγώ» με τις σκέψεις της φίλης μου και συνεργάτιδας  (από τις πρώτες… τότε που τοχα απολυτη ανάγκη) του iHappy, Ειρήνης Αλεξάνδρου.  Γιατί; Μα επειδή με συγκινησε πολύ η λέξη που’χε διαλέξει ο μπαμπάς της για εκείνη στις «επαφές» του στο κινητό του. Τη ζήλεψα τη λέξη… δυστυχώς η κόρη μου δεν έχει ακόμα κινητο… όμως όταν θαχει ξέρω πώς θα την καταγράψω στις «επαφές» μου.

Mάνος Αντώναρος


Ο λατρεμένος μου πατέρας λόγω εργασίας έλειπε πολύ απο το σπίτι. Ειδικά την καλοκαιρινή περίοδο. Όταν όλοι θέριζαν τα χωράφια τους, όταν είχαν κάποια βλάβη με τα μηχανήματά τους και ο μπαμπάς μου έτρεχε να τους εξυπηρετήσει. Ακόμα και έντεκα η ώρα το βράδυ. Ποτέ δεν το θυμάμαι κακόκεφο στο σπίτι. Ποτέ δεν κουβαλούσε τα προβλήματα της δουλειάς του στην οικογένεια, ποτέ δεν είχε νεύρα ποτέ δεν γκρίνιαζε. Πάντοτε ήθελε να τους έχει όλους ευχαριστημένους.

Έβγαζε πολύ καλά λεφτά εκείνες τις εποχές. Θυμάμαι που σαν παιδιά και εμείς θέλαμε να πάμε θάλασσα και όποτε το κανονίζαμε πάντα κάτι συνέβαινε και δεν μπορούσαμε να πάμε. Δούλευε πάρα πολλές ώρες, μέσα στο λιοπύρι, ερχόταν μουτζουρωμένος και είχε τις περισσότερες φορές μια μυρωδιά απο τα ζώα. Ξεκινούσε νωρίς το πρωί να γυρίσει όλη την Ελλάδα για να βγάλει το μεροκάματο.

Έχει κάνει άπειρες δουλειές για να μας μεγαλώσει με αξιοπρέπεια και κέρδισε τον άπειρο σεβασμό που του έχουμε. Είναι πολύ σημαντικό και εξαιρετικά δύσκολο πια να κερδίζει το θαυμασμό σου κάποιος. Μιλούσα με τα καλύτερα λόγια σε όλους για τον πατέρα μου. Ένας γλυκός άνθρωπος, χαμογελαστός, κεφάτος και ετοιμόλογος. Με πολλές παρέες και εξαιρετικά αγαπητός στο μέρος που ζει. Αυτό είχε πολλά θετικά καθώς θυμάμαι πάντα στο σπίτι να μας φέρνουν φρέσκα φρούτα, όσπρια και διάφορα άλλα πεσκέσια γιατί αγαπούσαν τον πατέρα μου. Σαν αδερφό , σαν αληθινό φίλο. Τις περισσότερες φορές που επισκεύαζε κάποιο μηχάνημα δεν έπαιρνε λεφτά, γι αυτό και δεν έγινε ποτέ πλούσιος, του έδιναν όμως άπειρα καλούδια και τελάρα ολόκληρα με ότι μπορείς να φανταστείς.

Όσες φορές έλειπε τα Σαββατοκύριακα τον περίμενα στο παράθυρο, πάνω στον καναπέ μήπως και ακούσω τη μηχανή του αυτοκινήτου και τρέξω στην εξώπορτα για να τον προυπαντήσω. Έλεγα στη μαμά μου: Tώρα έρχεται , ακούω το αμάξι και περίμενα με αγωνία να δω το άσπρο corollaκι να φτάνει στην αυλή.

Ποτέ δεν έπεφτα έξω.

Κατέβαινα τον καναπέ σαν γατί που του έταξαν λιχουδιές και έτρεχα να πέσω στην αγκαλιά του. Ακόμα και βρώμικο. Η αγκαλιά του η ζωή μου όλη. Δεν έχει έρθει ποτέ στο σπίτι με άδεια χέρια. Μια ζωή χουβαρντάς σε όλα του. Ακόμα θυμάμαι όταν είχε πάει στην Ιταλία που μας είχε κουβαλήσει τις καλύτερες σοκολάτες που είχα φάει στη ζωή μου, και μια μεγάλη ομπρέλα που εαν άνοιγες το χερούλι της έπεφταν οι καραμέλες σαν βροχή. Δεν άφηνε και τη μαμά μου παραπονεμένη. Της έφερνε κρέμες, όμορφα δώρα, διακοσμητικά για το σπίτι. Η σχέση των γονιών μου είχε γίνει πρότυπο και πάντοτε έλεγα πως θα ήθελα να δημιουργήσω και εγώ μια τέτοια οικογένεια.

Εξαιρετικός πατέρας και γερό στήριγμα σε όλες τις δυσκολίες. Υπέρμαχος της ηθικής και της ευγένειας μας δίδαξε ότι καλύτερο θα μπορούσε να διδάξει ένας μπαμπάς στα παιδιά του για να γίνουν σωστοί πολίτες στο μέλλον.

Έρχεται στη θύμησή μου μια Καθαρά Δευτέρα που πετούσαμε τον χαρταετό στο γήπεδο του χωριού και έχασε τη βέρα του. Η στεναχώρια του απερίγραπτη. Με πήρε ξανά και ψάξαμε όλο το γήπεδο , χόρτο χόρτο μπας και τη βρούμε. Άδικος κόπος, δεν τη βρήκαμε ποτέ. Δεν ήθελε να φτιάξει άλλη γιατί θεωρούσε οτι δεν ήταν η ίδια με τη πρώτη. Ακόμα δεν μπορεί να χωνέψει πώς συνέβη και την έχασε. Πόσο εντύπωση μου είχε κάνει τότε στα παιδικά μου μάτια!

Δεν έκρινε ποτέ κανέναν μπροστά μας, δεν έχει πει κακή κουβέντα για κανέναν. Μεγάλο πράγμα η καλή καρδιά, που συγχωρεί και αγαπά παντοτινά χωρίς ανταλλάγματα, χωρίς προσωπικό όφελος. Απο τότε που απέκτησα κινητό στα χέρια μου δεν έχει αλλάξει το όνομα της επαφής του. »Φεγγάρι μου» εμφανίζεται στην οθόνη του κινητού μου και κάθε φορά που το σηκώνω τον αποκαλώ »αγόρι μου» και γεμίζει το στόμα μου μέλι. Θα μπορούσε σίγουρα κάποιος να μας παρεξηγήσει εαν μας άκουγε να μιλάμε στο τηλέφωνο. Θα νόμιζαν οτι μιλάω σε εραστή, η λατρεία που του έχω είναι απερίγραπτη. Και μου λείπει ακόμα περισσότερο που είμαι μακριά του και δεν έχουμε καθημερινή τριβή.

Όπως και η μαμά μου. Δεν με πίκραναν ποτέ και πάντοτε ήταν δίπλα μου σε κάθε μου επιλογή. Πριν χρόνια όταν είχα αποφασίσει να μην δώσω πανελλαδικές και να αφοσιωθώ στην μεγάλη μου αγάπη τα αγγλικά του είπα : »Ασε με να κάνω λάθος και ας το μετανιώσω.» Ποτέ δεν μου υπέδειξε το σωστό και το λάθος. Απλά μου είπε »Όταν κάνεις λάθος μην περιμένεις να σε διορθώσω, ούτε να σου πω »στα ‘λεγα!» . Αφιερωμένο το τραγούδι που κάθε φορά όταν το ακούω και είναι συνήθως η γιορτή σου και λείπω τα μάτια μου τρέχουν ποτάμια απο αγάπη!

Στα χέρια της μητέρας μου, κοιμόταν ο πατέρας μου Και η ζωή ξημερώνει στα παιδικά μου μάτια Και το πρωί που έφευγε, μια ακτίνα του ήλιου ξέφευγε Και χόρευε στο βήμα του αργά στα σκαλοπάτια

Ρεφρέν: Στο μεσιανό του δάκτυλο μια φαγωμένη βέρα Κι ανάμεσα στα χείλη του μια ήσυχη γραμμή Δε μίλαγε μα δάκρυζε, στην πρώτη καλημέρα Λογια είναι τα δάκρυα, κρυμμένα στα κορμί Τους δρόμους που περπάταγε, ασίκικα τους πάταγε Κι ας ήταν ο πατέρας μου σκαρί συνηθισμένο Στους ουρανούς αρμένισε και το σακάκι ανέμισε Καιρός πάει που έφυγε μα εγώ τον περιμένω.

Σχόλια

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.