ιστοριες

ΕΤΣΙ Μ ΕΜΑΘΕ Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ!

Από  | 

Μεγάλωσα σε ένα δρόμο, που συνδέει τη Λεωφόρο Βουλιαγμένης με την Ηλιουπόλεως.

Για πολλά χρόνια γινόντουσαν ατυχήματα ακριβώς στη γωνία του σπιτιού μου. Ακούγαμε τις λαμαρίνες να λυγίζουν,τα παρμπρίζ να σπάνε κλπ

Η μάνα μου με είχε εκπαιδεύσει.

Έβγαζα το κεφάλι μου από το παράθυρο του δωματίου μου και κοίταζα. Αν οι οδηγοί είχαν ήδη πεταχτεί έξω από τα αυτοκίνητά τους και βριζόντουσαν, όλα καλά. Έκλεινα το παράθυρο και γύριζα στο κρεββάτι μου ή στο διάβασμα μου.

Εάν υπήρχε τραυματίας, πρώτη κίνηση το 166. Παράλληλα έπαιρνα νερό και «χαρτοβάμβακα» και έτρεχα κάτω. Να τους καθησυχάσω, να τους πω οτι σε λίγο θα ναι το ασθενοφόρο κοντά τους, να τους βρέξω το πρόσωπο.

Σήμερα το πρωί, άκουγα ειδήσεις και ετοιμαζόμουν να φύγω.

(Να πληρώσω και τη ΔΕΗ, σκεφτόμουν..)

Εκείνη τη στιγμή έπαιζε ρεπορτάζ για τους πρόσφυγες στο Ελληνικό.

Μηχανικά σχεδόν, φεύγοντας, σταματησα στο σούπερ μάρκετ και ψώνισα.

Ο ταξιτζής με λοξοκοίταξε όταν του είπα πάμε Ελληνικό πρώτα και πήγε να μου βγάλει λόγο.

Του είπα οτι εμένα έτσι με έμαθε η μάνα μου.

Στα τρακαρίσματα κάτω από το παράθυρο του παιδικού μου δωματίου, όταν υπήρχε τραυματίας δεν ασχολιόμουν αν έφταιγε ο ίδιος ή ο άλλος ή και οι δυο ή το κράτος που δεν είχε βάλει ακόμη φανάρια. Εγώ έπρεπε να φωνάξω ασθενοφόρο και να πάω νερό και  χαρτοβάμβακα.

Φυσικά και πριν προλάβει να ανοίξει το πορτμπαγκάζ, άδειασε. Ενα πιτσιρίκι με πλησίασε. Του έδωσα ενα μπουκαλάκι νερό και κάτι μπισκότα. Του ειπα, οτι μια μέρα θα ναι πιο δυνατός απ όλους αυτούς μαζί που ήταν εκεί, εκείνη τη στιγμή.

Και μαζί με το γιο μου που ειναι μεγαλύτερος του δέκα χρόνια θα φροντίσουν να μη περάσουν και άλλοι αυτά που περνάει ο ίδιος. Χαμογέλασε σα να κατάλαβε τι του είπα.

Τα παιδιά με παραμύθια πρέπει να μεγαλώνουν άλλωστε ή όχι;..

ΥΓ: Πάλι δεν πλήρωσα τη ΔΕΗ -(


KATHISMATA2

babis banner2

Σχόλια

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.