ιστοριες

Εσύ πότε θα γίνεις μάνα;

Από  | 

Είμαι στο αυτοκίνητο και σφίγγω το τιμόνι με όλη μου τη δύναμη…  το ίδιο και τα δόντια μου…  η ανάσα που παίρνω απο τη μύτη δεν μου φτάνει και ένας λυγμός ξεπηδά απο το στόμα μου… ανάβει πράσινο φανάρι και το ράδιο παίζει ενα τραγουδι της Ελένης Δήμου που με παει μια βόλτα μέχρι τα μικρατα μου…  στιγμιαία βόλτα…  γρήγορα επανερχομαι στο σφίξιμο του τιμονιού και των δοντιών…

Είναι στιγμές που είναι αβάσταχτη… Ναι… για την μητρότητα λέω… είναι στιγμές που σε φέρνει στο σημείο να χαιδολογας τα όρια σου και να παίζεις τζάζ, μετατρέποντας  τα νεύρα σου σε άρπα…  είναι στιγμές που θες απλα να φωνάξεις με όλη σου τη δύναμη… να φωνάξεις κάτι… οτιδήποτε… κι ας μη βγάλει νόημα…  ίσα για να διοχετευθεί όλη αυτή η  συσσωρευμένη ένταση που έχει μαζευτεί στο μέσα σου και σου  έχει στήσει ενα μικρο πανηγυρακι  στα μηνίγγια …

Ο Αχιλλέας κλαίει ηδη ενα σαρανταλεπτο… αντιδρά στις ζώνες απο το κάθισμα του και ελπίζει να με πείσει με αυτον τον τροπο να τον απελευθερωσω απο τα δεσμά …  Η Μαρίνα στη δική της θέση κοιμάται…

KATHISMATA2

Σταματάω σε άλλα φανάρια…  Η  Ελένη Δήμου ακόμη τραγουδά για χρωστουμενα και εναν φευγατο κλέφτη… ο Αχιλλέας χτυπιέται και κλωτσα το κάθισμα μου… στο διπλανό αυτοκίνητο ενα ζευγάρι γελά ευτυχισμένο… τους κοιτάζω και κλεβω λίγη απο την ανεμελιά τους… είναι δεν είναι εικοσιπέντε…  Η κοπελα γέρνει και δίνει ενα φιλί στο αγόρι της… χαμογελαω… για μια στιγμη δεν ακούω τίποτα…  ούτε κλάματα, ουτε εμπειρίες και εξουσίες, ουτε καν την ανάσα μου που φέρνει λίγο απο ταύρο…  για μια στιγμη τα παιδιά στο διπλανο αυτοκινητο,  με άφησαν να πατήσω στο συννεφάκι τους και νά  κλεψω λίγη απο τη στιγμη τους… λίγη απο τη στιγμή που με έκανε ξανά 25 να γελαω ανεμελα μέσα σε ενα αυτοκίνητο με τον αγαπημένο μου, χωρίς να με απασχολεί τίποτα άλλο,  παρα ενα του ακόμη  φιλί…

Μια κόρνα με επαναφέρει στην Αχίλλειο πραγματικότητα…

Φυσικά συνεχίζει να σκουζει…

Σταματάω στα  αριστερά του δρόμου και τον παίρνω αγκαλια… ηρεμεί και μάλλον με μαλώνει στη δική του υπεροχή ακαταλαβιστικη γλώσσα… τον έχω αγκαλιά και του τραγουδάω ενω πρεπει να μοιαζω λίγο με μισοτρελη καθώς φοραω το παντελόνι της πυζαμας μου…

«Αχουυυυ…. κοιτά ενα μωρο!!!! Ενα τέτοιο θέλω….!!!»

Είναι έτοιμη να πω «ορίστε!» Οτάν γυριζω και βλέπω το ζευγάρι που λιγα λεπτα πριν με είχε φιλοξενήσει στον μικρόκοσμο του…

Χαμογελαω… «σου το ευχομαι… απο ψυχής σου το εύχομαι… μονάχα να έρθει στη στιγμη του… » μονολογησα. Χωρίς να είμαι σίγουρη αν με άκουσε τελικά η μικρή…

Ο Αχιλλέας κοιμήθηκε στην αγκαλιά μου μέσα σε λιγα λεπτά… τον βάζω, κανοντας προσευχές για να μην ξυπνήσει, ξανά στο κάθισμα του…

Μπαίνω στη θέση του οδηγού…

Στο ράδιο παίζει ενα τραγουδι της Δέσποινας Ολύμπιου, που θέλει να φύγει χορευοντας….

Δεν σφίγγω το τιμόνι…

Ουτε τα δόντια…

Η ανάσα μου δείχνει ήρεμη….

Δυναμωνω το ραδιόφωνο και τραγουδάω…

Τίποτα δεν είναι αβασταχτο τελικά… και πόση δύναμη πια αυτές οι «στιγμές»…;;

«Βάλε μουσική… χορεύοντας να φύγω….»

 

Σχόλια

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.