ιστοριες

Ένα γνωστό-άγνωστο παραμύθι!

Από  | 

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα μικρο κορίτσι. Ίσως απο τα πιο χαρούμενα άτομα που υπάρχουν τριγύρω μας. Ανοιχτόκαρδη, γελούσε συνεχως, μιλούσε με όλους. Δεν είχε και τα καλήτερα παιδικά χρόνια αλλα τι να κανουμε; Κανείς δεν είναι τέλειος. Μια μέρα αποφάσισε να φύγει απο το σπίτι της. Μετά απο κάποια πράγματα που εγιναν πήρε τα πράγματα της και πήγε να ζήσει με τον αγαπημένο της. Πίστευε πως μαζί του θα είναι ευτυχισμένη.

Ήταν τοσο καλη που τα έβλεπε όλα λουλουδιασμένα. ΄Έβλεπε παντού ρόζ σύννεφα…αλλά σιγά σιγά άρχισαν να αλλάζουν χρώμα. Στην αρχή της είπαν ότι δεν χρειάζεται να ψάξει να βρεί δουλεια. Οι γυναίκες είναι για το σπίτι. Έτσι και αλλιώς ότι ήθελε θα το είχε. Ποιός ο λογος να τρέχει απο δω και απο κεί; Στενοχωρήθηκε πολύ. Ήθελε να βρει δουλειά όχι μόνο για τα χρήματα άλλα για να μπορεί να ξεφεύγει και λιγο απο το σπίτι. Δεν της άρεσε άλλα σκεφτηκε πως δεν πειράζει. Δεν παρατήρησε τα φτέρα της που άρχισαν να πέφτουν. Ούτε τα σύννεφα που άρχισαν να ξεθωριάζουν.

Ήταν ερωτευμένη βλεπεις και ο έρωτας τυφλώνει. Έτσι δεν λένε; Μετα απο λίγο καιρό άρχισε να βαριέται σπίτι. Δεν άντεχε να παιζει τον ρόλο της χαρωπής νοικοκυρούλας όλη μέρα. Δεν ήταν φτιαγμένη για αυτα. Έτσι κανόνισε να βγεί με τις φίλες της για έναν καφε. ʼλλα δυστυχως δεν είχε τέτοια επιλογή γιατί όπως της είπαν η γυναίκα δεν πρέπει να φεύγει απο το σπίτι χωρίς τον άντρα της. Τι θα πεί ο κόσμος αν την δεί στην καφετέρια να γελάει με τις άλλες; Είναι ντροπή. Πόσο μάλλον να βγεί βράδυ. Ούτε στα πιό τρελά της όνειρα. Και τα σύννεφα ξεθώριασαν και άλλο.

Και το χαμόγελο αποφασισε για λίγο καιρό να μην εμφανιστει. Σαν να έκανε την επανάσταση του. Κάποια μέρα μετα απο αρκετό καιρό την πειρανε οι φίλες της τηλέφωνο για την επισκεπτούν. το χαμόγελο γύρισε αμεσως τρέχοντας στο προσωπο της που έλαμψε πιο πολύ και απο τον ήλιο. Αλλα ούτε εκέι ήταν καλα τα πράγματα. Γιατί παρότι ζούσε καποια χρόνια σε αυτο το σπίτι δεν της επέτρεπαν να πηγαίνει κάποιος να υην επισκευτεί. Εκεί κατάλαβε οτι τα φτερά της κρεμόντουσαν απο μία κλωστη. Και ότι ο ουρανός ειχε γίνει γκρί όπως όταν ετοιμάζετε για βροχη. Τα ροζ σύννεφα είχαν πια χαθεί έντελως. Αλλα σκεφτηκε πως ίσως αυτή ήταν λάθος. Γιατί αφού όλοι γύρω της λένε τα ίδια άρα αυτή έχει κάποιο πρόβλημα. Και σιγά σιγά ο ουρανός έγινε απο γκρι μπλέ. Όλα εγιναν μπλε.

Το χαμόγελο την εγκατέλειψε. Αυτήν έφταιγε πάντα για όλα. Γελούσε γιατι έπρεπε όχι επειδή το ένιωθε. Και όταν ήτανε μόνη της το μόνο που έκανε ήταν να κλαίει. Το μόνο που δεν έχασε ποτέ ήταν το χιούμορ της. Γιατί δεν ήθελε να καταλάβει κανείς τίποτα. Δεν ήθελε να της πούνε όλοι πόσο λάθος είναι.. Ίσως γιατί ακόμα βαθυά μέσα της πίστευε πώς όλα θα φτιάξουν. Εξάλλου λενε πως η ελπίδα πεθαίνει παντα τελευταία. Έτσι είχε ακούσει τουλάχιστων.. Και ίσως, ίσως, να υπήρχε ακομα μια σπιθα φωτός, η τελευταία να ζεσταίνει αυτην την λιγη αγάπη που είχε μείνει στην καρδιά της.

Ώσπου έφτασε η μέρα που χάθηκε και αυτή η τελευταία σπίθα και η καρδιά της έγινε κομματια. Δεν μπορώ να σου πω τι έγινε γιατί θα μου θυμώσει. ʼλλα μάζεψε τα κομμάτια της και έφυγε. Έφυγε μακριά απο όλους όσους την πλήγωσαν. Μακριά απο όλες τις άσχημες σκέψεις. Και ο καιρός πέρασε. Και με πολύ κόπο κατέφερε να κολλήσει ένα μέρος των φτερών της. Κατάφερε να φέρει σε μια ισσοροπία τις σκέψεις της. Πολλές φορές μάλιστα βλέπει αυτά τα ρόζ συννεφάκια και τον γαλάζιο ουρανό. Βλέπει τα λουλούδια και μπορεί και μυριζει την θαλασσα που λατρεύει.

Βρήκε μια δουλειά και συνεχίζει να μένει εκέι μακρια απο όλους. ʼλλα τις νύχτες ζει ακόμα μεσα στο γκρι.

Και τα μάτια της ρίχνουν την πιο καυτή βροχη…

Σχόλια

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.