ιστοριες

Ελπίδα

Από  | 

Σας έχει τύχει ποτέ να πάτε σε κάποιο από τα Νοσοκομεία Παίδων των Αθηνών; Εμένα ποτέ. Παιδιά δεν έχω, ανήψια ομοίως και προσωπικά δεν θα με αναλάμβαναν κι ας τους έλεγα ότι μέσα μου είμαι ακόμα παιδί.

Για μένα «Παίδων» σήμαινε μποτιλιάρισμα απ’ έξω, μπαλόνια, τσιγγάνοι, ταξί στην σειρά και πεζοί που διασχίζουν αλλόφρονες τον δρόμο λες και βρίσκονται στο σαλόνι τους. Όλα αυτά μέχρι προχθές. Που χρειάστηκε να επισκεφθώ Νοσοκομείο Παίδων για δουλειά.

Για να είμαι ειλικρινής, δεν μου άρεσε η ιδέα. Μάζεψα όμως τα κουράγια μου και μπήκα. Από την πλαϊνή πόρτα, για να κόψω δρόμο (τρομάρα μου!). Και, χαμένη στους διαδρόμους, βρέθηκα στα εξωτερικά ιατρεία. Μάνα μου! Τι ήταν τούτο; Εκατοντάδες άνθρωποι, μεγάλοι, μικροί, ξανθοί, μελαμψοί, αγχωμένοι, χαρούμενοι. Με λίγα λόγια, χάβρα. Περνώντας ανάμεσα τους, το μόνο που άκουγα ήταν μια εσωτερική φωνή να ουρλιάζει: «Γιατί δεν έβαλες μάσκα; Ιλαρά έχεις περάσει; Κανόνισε ν’ αρπάξεις τώρα, να γίνεις ρεζίλι των σκυλιών στα γεράματα!»

Διέσχισα τα ιατρεία σχεδόν τρέχοντας, για να γλυτώσω. Στην ουσία, δεν είδα τίποτα. Αυτό που έμεινε στο κεφάλι μου είναι μια ασαφής εικόνα χάους, γκρίζων τοίχων και – δυστυχώς – βρώμας. Βγήκα στον καθαρό (λέμε τώρα) αέρα. Πέρασα στο επόμενο Νοσοκομείο. Για να μην πάθω τα ίδια, αποφάσισα να ζητήσω οδηγίες και να μην περιπλανηθώ στους διαδρόμους.

– «Παρακαλώ, που νοσηλεύονται οι ογκολογικοί ασθενείς;» – «Στο κτίριο Βαρδινογιάννη. Θα πάτε ευθεία, δεξιά, αριστερά, πίσω, μπρος, πέρα, δώθε και θα το δείτε.»

Σκέφτηκα ότι με δουλεύει. Τόσα κτίρια. Πώς «θα το δω»; Ωστόσο, ακολούθησα τις οδηγίες. Και, ναι, το ΕΙΔΑ. Ψηλό, σαφώς πιο καινούριο, καθαρό, χρωματιστό. Μπήκα μέσα κάπως διστακτικά. Και.. ουάου! Ο μεγαλύτερος, ομορφότερος και πιο χαρούμενος παιδικός σταθμός που έχω δει ποτέ μου! Χρώματα έντονα, χαριτωμένα καρεκλάκια, τεράστια λούτρινα ζωάκια, ζωγραφιές, ησυχία, τάξη, καθαριότητα. Περπατούσα στους διαδρόμους άφωνη. Ήθελα να το εξερευνήσω, να δω όλους τους χώρους. Να χαρώ λίγο ακόμα. Πως λέμε «όαση στην έρημο»; Ε, αυτό. Ακριβώς αυτό. Η προηγουμένως υστερική εσωτερική φωνή μουρμούραγε τώρα στο κεφάλι μου: «Μπράβο τους. Κοίτα τι έφτιαξαν. Μπράβο τους.»

Κι εκεί που περιφερόμουν ανάλαφρα, έως χαρούμενα, έχοντας ξεχάσει που πραγματικά βρίσκομαι, η αλήθεια μου έβγαλε τα μάτια. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Σίγουρα όλοι φαντάζεστε. Θα πω μόνο ότι τα μικρά, αρρωστούλικα ανθρωπάκια δεν έδειχναν δυστυχισμένα.

Έκανα μεταβολή κι έφυγα. Κλονισμένη, αλλά στητή. Βγαίνοντας στο προαύλιο, η ενήλικη εσωτερική μου φωνή άφησε έναν λυγμό. Μόνο έναν. Το παιδί όμως που ζει ακόμα μέσα μου με ρώτησε με Ελπίδα: «Αν τους ζητήσουμε τη μεγάλη, λούτρινη πολική αρκούδα, σίγουρα δεν θα μας την δώσουν;»

Ένα μεγάλο μπράβο σ’ όλους τους ανώνυμους δωρητές, οι οποίοι βοήθησαν να χτιστεί αυτή η κλινική με το βαρύγδουπο όνομα.

Κι ένα μεγαλύτερο μπράβο στους εργαζόμενους των παλιών κτιρίων, που ανεπηρέαστοι από το περιβάλλον, δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους.

 

Αγγελική Παπαχρήστου/ product specialist ειδικών θεραπειών

Σχόλια

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.