ιστοριες

Ειδήσεις; όχι, ευχαριστώ!

Από  | 

H έννοια της «πολιτικής» μπήκε στις ζωές των ανθρώπων, εκεί γύρω στις αρχές του 20ου αιώνα, λίγο πριν ξεκινήσει ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος. Είναι η ίδια εποχή που μπαίνουν και τα χρηματιστήρια, οι μετοχές, οι τράπεζες…. Είναι η ίδια εποχή περίπου που ο απλός καθημερινός άνθρωπος παύει να παρατηρεί τον ήλιο τα αστέρια και το φεγγάρι, την αλλαγή των εποχών και των καιρικών φαινομένων, για να καταλάβει πώς θα πάει η φετινή σοδειά, η καθημερινότητά του και η ζωή του αρχίζει να εξαρτάται από κέντρα αποφάσεων τα οποία είναι πολύ μακριά από το σπίτι, το χωριό και το χωράφι του, σε κάποια μακρινή πρωτεύουσα, όπου γκρεμίζονται αυτοκρατορίες και χαράσσονται νέα σύνορα, δημιουργούνται νέοι θεσμοί ψηφίζονται νόμοι, εκλέγονται κυβερνήτες. Μετά, ο κόσμος «προχώρησε» ακόμη περισσότερο. Μέσα από την επανάσταση της βιομηχανίας και δύο παγκοσμίους πολέμους, αργότερα με την εισαγωγή των υπολογιστών και πιο πρόσφατα την παγκοσμιοποίηση που σάρωσε τα πάντα, η ζωή των ανθρώπων άλλαξε.

anatello christmas2

Πλέον, ο σημερινός άνθρωπος δε χρειάζεται να κοιτάξει τον ήλιο, τα αστέρια ή το φεγγάρι για να «μαντέψει» τί τον περιμένει αύριο. Πλέον, αρκεί να βυθίσει το βλέμμα του στο χαζοκούτι της τηλεόρασης για να μάθει όλα όσα τον αφορούν. Είτε πρόκειται για τον καιρό, την πολιτική, τα χρήματά του, το μέλλον του. Φωτεινοί παντογνώστες βρίσκονται εκεί κάθε λεπτό, κάθε μέρα, κάθε στιγμή, για να τον «ενημερώσουν» για όλα όσα εκείνοι έχουν αποφασίσει ότι τον αφορούν! Σωστά ή λάθος, ίσως και να μην έχει καμιά απολύτως σημασία. Παρακολουθώντας αυτή την καταιγιστική σε ρυθμούς «ενημέρωση», ο σύγχρονος άνθρωπος δεν παίρνει πλέον ανάσα. Δεν προλαβαίνει καν να ζήσει όλα εκείνα (καλά και κακά)  για τα οποία τον προειδοποιούν (ίσως και να τον απειλούν), γιατί στο μεταξύ προκύπτουν άλλα καινούργια, πιο απειλητικά, πιο φοβερά και τρομερά.

Κι ο σύγχρονος άνθρωπος, με την τηλεόραση πλέον στην κρεβατοκάμαρά του, και το τηλέφωνο με την σύνδεση στο ιντερνετ στο μαξιλάρι του, νιώθει ασφάλεια ότι τουλάχιστον είναι ενημερωμένος γι αυτό που άλλοι αποφάσισαν ότι τον αφορά!  Να ναι αυτή η «γνώση» που τον κάνει να νιώθει ασφαλής; Να ναι ίσως μια εξάρτηση από την οποία δεν μπορεί να αποκοπεί, με αποτέλεσμα να υπάρχουν σήμερα άνθρωποι οι οποίοι αν δεν δουν έστω ένα δελτίο ειδήσεων την ημέρα, δεν αγοράσουν την εφημερίδα τους, ή δεν μπουν έστω σε μία ενημερωτική σελίδα, θεωρούν πως έχουν χάσει κάτι πολύ σημαντικό; Ισως και να φταίει η ατελείωτη μοναξιά της εποχής, που κάνει τον τηλεθεατή – ακροατή – αναγνώστη να νιώθει κομμάτι μιας μεγάααααλης, τεράστιας ομάδας «ενημερωμένων» πολιτών. Ισως πάλι απλά και να είναι μια παρέα στο άδειο μοναχικό σπίτι, η φωνή αυτού που ενημερώνει ολημερίς και ολονυχτίς τον συνταξιούχο, τον ηλικιωμένο, τον εργένη, τη νοικοκυρά τις ατελείωτες ώρες των δουλειών του σπιτιού. Μια παρέα ολίγων λεπτών μπορεί να γίνει και μια ενημερωτική ιστοσελίδα στο σκληρό χώρο εργασίας, όταν υπάρχει κενό ή διάλειμμα.

anatello christmas1

Προς θεού, δε θέλω να με παρεξηγήσουν οι συνάδερφοί μου, ούτε να θεωρήσουν ότι υπονομεύω τη δουλειά μας, με αυτά που γράφω, πώς θα μπορούσα άλλωστε… Κόρη δημοσιογράφου, κάνω αυτή τη δουλειά από τα 18 μου. Οχι απαραίτητα επειδή την επέλεξα, αλλά δεν έχει σημασία.

Ομως πάει καιρός που έχω αυτόν τον προβληματισμό…. Πώς θα ήταν η σημερινή ζωή των ανθρώπων, χωρίς ειδήσεις; Πώς θα ήταν το πρωί αν αντί για ραδιόφωνο και τηλεόραση άνοιγες το παράθυρο και το μπαλκόνι του σπιτιού σου και κοίταγες τον ήλιο και τα σύννεφα, άκουγες τη «μουσική» του ανέμου, αντί για το μπλα- μπλα – μπλα του ξερόλα παρουσιαστή;  Ισως και να είχες λιγότερες αυπνίες, αν το βράδυ πριν κοιμηθείς, αντί για την τελευταία ενημέρωση στο κινητό χάζευες τα αστέρια και το φεγγάρι ,όπως κάναμε μικροί….  Αν βγάζαμε βρε παιδί μου για λίγο έστω την πολιτική από τη ζωή μας, ειδικά σε αυτές τις δύσκολες εποχές που διανύουμε, κι αν η ευτυχία μας εξαρτιόταν από εμάς τους ίδιους και τους αγαπημένους μας γύρω μας αποκλειστικά και μόνο , και όχι από όλα εκείνα τα απειλητικά, τρομαχτικά και απαίσια που συμβαίνουν γύρω μας….

Ισως, λέω ίσως, να είμασταν λιγότερο φοβισμένοι , περισσότερο αισιόδοξοι, ή έστω λιγότερο απαισιόδοξοι….  Και ίσως να έφτανε η μέρα εκείνη που η «πολιτική» θα ξαναέβρισκε το νόημά της, στην υπηρεσία δηλαδή του ανθρώπου και όχι το αντίστροφο.

 

Σχόλια

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.