ιστοριες

δικαιοσύνη!

Από  | 

Είναι σε κατ οίκον περιορισμό (βλέπε: όξω) κάποιος που σκότωσε άνθρωπο και είναι μέσα ο Νίκος Ρωμανός. Η δικαιοσύνη θριαμβεύει, γιατί και ο άλλος που είχε σκοτώσει τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο είναι σε κατ οίκον περιορισμό (βλέπε: εντελώς όξω). Δεν χρησιμοποιώ τα ονόματά τους επίτηδες γιατί τα ξέρει όλη η Ελλάδα, η οποία διαμαρτύρεται αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Είναι η ίδια Ελλάδα που χρωστάει στην Εφορία κατά 68% επίσημα και γύρω στο 80% ανεπίσημα, ταλαιπωρείται τόσο με το (ανύπαρκτο) τάλλιρο και τις αστείρευτες διαδικασίες γραφειοκρατίας που δεν έχει μυαλό ούτε καρδιά πια…

Ή έχει, αλλά τι να το κάνει όταν επικρατεί η δικαιοσύνη; Που την γράφω επίτηδες με μικρό αρχικό γιατί είναι μικρούτσικη, μίζερη, κακομοίρα δυστυχισμένη μικροδικαιοσύνη. Κρίνει ότι 30 μήνες φυλακή είναι αρκετοί για κάποιον που σκότωσε άνθρωπο: αφαίρεσε, εν ψυχρώ και με καθαρό μάτι, μια ανθρώπινη ζωή. Διέπραξε το μεγαλύτερο έγκλημα μπροστά σε θεούς και ανθρώπους, μπροστά στο Κάρμα του και μπροστά στην Ελλάδα που όπως είπαμε στήνεται στις ουρές και σέρνει τα πόδια της.

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν άνθρωποι στις φυλακές επί 60 και 90 μήνες επειδή χρωστάνε στο δημόσιο, επειδή έκλεψαν ένα ψητό κοτόπουλο και επειδή προσπάθησαν να ανοίξουν ένα παρατημένο αυτοκίνητο (αλήθεια είναι όλα αυτά, και οι ένοχοι βρίσκονται στην φυλακή, όπως και ο Νίκος Ρωμανός).

Κρίθηκαν από την ελληνική δικαιοσύνη εγκληματίες χειρότεροι από έναν δολοφόνο: κι ας μην βάλουμε τον δολοφόνο του Γρηγορόπουλου μαζί με αυτόν του Παύλου Φύσσα, ας του δώσουμε το ελαφρυντικό της κατά λάθος δολοφονίας ενός αθώου παιδιού, όσο κατά λάθος μπορεί να κάνει κανείς κάτι τόσο απίστευτο. Ο κατά λάθος δολοφόνος λοιπόν βρίσκεται στο χωριό του με την οικογένειά του σε κατ οίκον περιορισμό. Ο όχι-κατά λάθος δολοφόνος, που έβγαλε μαχαίρι κανονικά και είπε «θα σκοτώσω αυτόν τον άνθρωπο», είναι επίσης σπίτι του και χαλαρώνει. Τον φυλάνε για να μην τον δείρει κανείς, για να μη του κλέψουνε το τσαντάκι, και δεν μπορεί να πάει στο Λονδίνο να δει το Μπιγκ Μπεν, αλλά κατά τα άλλα είναι οκ, δεν έχει παράπονο.

Το πώς μπορεί κάποιος να σκοτώσει, δεν το χωράει το μυαλό μου: όχι σε καιρό πολέμου αλλά σε καιρό ειρήνης, στα καλά καθούμενα. Από μίσος και πάθος, από πεποίθηση που τυφλώνει, από πολιτικές και κοινωνικές απόψεις; Από όλα αυτά σίγουρα αλλά με ποιάν λογική; Με ποιάν λογική βρίσκεις απέναντί σου έναν άλλον άνθρωπο που τον μεγάλωσε η μαμά του με αγάπη, τον πήγαινε στη θάλασσα τα καλοκαίρια και του έβαζε αντι-ηλιακό, τον μάλωνε που δεν έτρωγε φρούτα, ανησυχούσε όταν αργούσε τα βράδια και χαμογελούσε όταν γνώριζε την γκόμενά του…. θέλω να πω, με ποια λογική ξεχωρίζεις αυτόν τον άνθρωπο απέναντί σου, που μεγάλωσε περίπου όπως εσύ, που φοβάται το θάνατο όπως εσύ, που έχει φίλους και αγαπημένους όπως εσύ… με ποια λογική αποφασίζεις να αφαιρέσεις την ζωή του; Ποιος σου έδωσε το δικαίωμα –

Θα μου πείτε, τι λέω η ηλίθια. Η ΚουΚλουξΚλαν στην Αμερική κρεμούσε μαύρους επί δεκαετίες με την λογική ότι είναι απειλή για τους λευκούς, δηλαδή από φόβο μη χάσει τα κεκτημένα. Ο Χίτλερ εξαφάνισε εκατομμύρια Εβραίους με την λογική ότι είναι κατώτερη φυλή ΚΑΙ έχουνε πιάσει όλα τα καλά πόστα στο εμπόριο, κατώτεροι-ξεκατώτεροι. Από φόβο σκοτώνουν οι άνθρωποι άλλους ανθρώπους, και στον πόλεμο ο φόβος κυριαρχεί κλπ κλπ κλπ.

Σε καιρό ειρήνης; Με μαχαίρι, με όπλο, με οτιδήποτε, σε μια καφετέρια ή οπουδήποτε; Πως μιλάς με τον εαυτό σου και δικαιολογείς αυτό που έκανες; «Έλα μωρέ, ήτανε αντίθετος από μένα ιδεολογικά, ήτανε λάθος, αυτά που έλεγε/πίστευε ήτανε εκνευριστικά πράγματα». Ή ακόμα χειρότερα, «Ήτανε επιζήμιος για τη χώρα!» Βρίσκεις δηλαδή ωραίες δικαιολογίες και μετά; Τον αγαπάς τον εαυτό σου μετά, τον βρίσκεις οκ άτομο; Όπως όταν έκλεβες τζάνερα μικρός από διπλανούς κήπους κι έλεγες «Έλα μωρέ, κρεμότανε απέξω το κλαδί, θα έπεφταν έτσι κι αλλιώς!»

Και είναι το ίδιο;

Η δικαιοσύνη είναι μικρή. Αλλά εμείς οι άνθρωποι δεν έχουμε μέσα μας κάτι σαν θεούλη που μας λέει πότε πράττουμε σωστά και πότε λάθος; Κι ο θεούλης δεν παθαίνει εγκεφαλικό όταν διαπράττουμε ένα τόσο τεράστιο έγκλημα; Μας αφήνει σε χλωρό κλαδί μετά ή μας ζουρλαίνει εντελώς με τις Ερινύες του;

Ελπίζω το δεύτερο. Ελπίζω ότι ένας θεούλης υπάρχει μέσα σε όλους τους ανθρώπους και κάνει στενή παρέα με τις Ερινύες. Όχι για εκδίκηση, όχι για να παρθεί πίσω το χαμένο αίμα – δυστυχώς, πολύ δυστυχώς, όσο σωστή και μεγάλη να ήτανε η ελληνική δικαιοσύνη, το χαμένο αίμα δεν ξαναβρίσκεται με τίποτα. Αλλά τουλάχιστον ο θεούλης μέσα μας να ενεργοποιηθεί, να αναγνωρίσει την μικρότητα της δικαιοσύνης και να μην την αφήνει να κοιμάται ήσυχη για πάντα….

Σχόλια

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.