ΑΝΘΗ

Αθήνα

Από  | 

Αθήνα, Σάββατο,7 το πρωί,  Μεταξουργείο, μεγάλο ξενοδοχείο, τέταρτος όροφος, πράσινες βελούδινες κουρτίνες, παλιά έπιπλα. Ξυπνάω…Το μαξιλάρι μου  έχει υπολείμματα make up, λίγο μαύρο από τη μάσκαρα και το λαστιχάκι από τα μαλλιά μου… Τα σκουλαρίκια μου βγαλμένα στο κομοδίνο και τα κουμπώματα να λείπουν. Φοράω μια μπλούζα που δεν είναι δική μου,  φαρδιά και  μακρυά για μένα. Τα ρούχα μου πεταμένα. Τα άσπρα σεντόνια πεσμένα κάτω στη βρώμικη μπεζ μοκέτα και κάτι  μπύρες δίπλα…Τα παπούτσια μου δεν τα βλέπω καν.. Σηκώνομαι απ το κρεβάτι. Ψάχνω την τσάντα μου, βρίσκω μέσα το κινητό, προσπαθώ να το ανοίξω, αφόρτιστο. Φορτίζω, βάζω pin, 10 κλήσεις, 5 μηνύματα:

-«Ξύπνα, πετάς, θα χάσεις την πτήση», «Πού είσαι; Γιατί δεν απαντάς; Τόσο χάλια ήταν»;

Κάνω ντους, αφήνω το νερό να τρέξει πάνω μου…Παραγγέλνω καφέ, βρίσκω κάτι τσιγάρα στο άλλο κομοδίνο, ανάβω ένα, δε μπορώ να το καπνίσω, σίγουρα κάπνισα κι εχτές…Ανεβαίνω στο κρεβάτι κρατώντας τον καφέ, κουλουριάζω τα πόδια μου, ανοίγω τηλεόραση, στεγνώνω τα μαλλιά μου…Ντύνομαι, μαζεύω τα λίγα πράγματά μου, κατεβαίνω reception, κάνω check-out, παίρνω taxi, αεροδρόμιο, check-in, πτήση για Θεσσαλονίκη, επιβιβάζομαι, φτάνω…

Αθήνα, Παρασκευή,10 το βράδυ, Μεταξουργείο, μεγάλο ξενοδοχείο, τέταρτος όροφος, πράσινες βελούδινες κουρτίνες, παλιά έπιπλα. Ντύνομαι, τον περιμένω…Στέλνει μήνυμα:

-«Σε λίγη ώρα θα σε δώ, επιτέλους..Μετά από τόσο καιρό που μιλάμε…Το ξέρεις πως αυτά είναι τα τελευταία μηνύματα που σου στέλνω; Σε λίγη ώρα θα δω το πρόσωπό σου…Σε ποιο δωμάτιο είσαι; Σίγουρα δε θες να βγούμε; Να πιούμε κάτι εκεί έστω».

-Έλα, δε θέλω λεπτό να περιμένω…Έλα κι αγκάλιασέ με…

Ανοίγω την πόρτα του δωματίου, ακούω το ασανσέρ ν ανεβαίνει. Δε νιώθω τίποτε…Ψέματα, νιώθω να πάλλεται το στομάχι μου. Φτάνει στην πόρτα, κοιτιόμαστε…Μ’ αγκαλιάζει και με σηκώνει ψηλά…

-«Για να σε δώ…πωπω..είσαι πιο όμορφη από κοντά», μ’αγκαλιάζει ξανά, μυρίζει τα μαλλιά μου, κρατά τα δάχτυλα των χεριών μου…

-«Αυτά τα μικρά δαχτυλάκια μου έγραφαν τόσο καιρό»; «Μίλα μου, να σ’ακούσω κανονικά, ν’ακούσω τη φωνή σου και να μαι δίπλα σου, όχι στο τηλέφωνο…Μίλα μου, να σ’ακούω»

Τόσο συμβατά τα σώματα και των δύο μαζί, τόσο αρμονικά τα χείλη τους στο αντάμωμα, τόσο ταιριαστά τα φιλιά τους…Χωρίς καμιά προσπάθεια, όλα αυθόρμητα, φυσικά, ο ένας ν’ακολουθεί τον ρυθμό του άλλου μέχρι το τέλος…

Θεσσαλονίκη, 5 μήνες πριν. Διάλειμμα στη δουλειά. Χαζεύω  στο κινητό, αίτημα φιλίας..

-Ποιος είναι πάλι αυτός;

a presto

Σχόλια

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.