ΑΝΘΗ

Αν δε μ απέρριπτες

Από  | 

Εγώ, αν δεν με απέρριπτες, θα ζούσα μια ωραία ζωή, μια ωραία, βαρετή ζωή.  Θα περνούσαν οι μέρες μου, όπως περνάνε τα τελευταία χρόνια, σαν να μην αλλάζει τίποτε. Θα δούλευα, θα έβγαινα σπάνια για να πιω καφέ, θα καθάριζα κάθε μέρα το σπίτι κι ας ήμουν κουρασμένη, θα μιλούσα με τη μάνα μου στο τηλέφωνο, θα χάζευα στο ίντερνετ, θα είχα την τηλεόραση ανοιχτή, αλλά πάντα χαμηλωμένη, θα πήγαινα στη δουλειά και το μυαλό μου θα ήταν όντως στη δουλειά, θα διάβαζα για το πτυχίο μου, θα χαιρόμουν που μπαίνει η Άνοιξη, θα ψώνιζα ρούχα, θα μ άρεσε η μοναξιά μου, θα μιλούσα με τις φίλες μου συχνά, θα κανόνιζα να πάω διακοπές το καλοκαίρι, θα μαγείρευα συνέχεια, θα έκανα γλυκά, θα είχα κόσμο στο σπίτι, θα απολάμβανα τη βροχή, την λιακάδα, θα πήγαινα γυμναστήριο, δε θα περίμενα τίποτε, θα ήμουν ευτυχισμένη.

Με απέρριψες όμως κι αυτό σημαίνει πως σε γνώρισα, πως σε ερωτεύθηκα, πως θυμήθηκα μαζί σου πώς είναι να μη ζεις μια  βαρετή ζωή. Μου υπενθύμισες πώς είναι να ξημερώνει η μέρα και να περιμένεις την καλημέρα του άλλου, την καληνύχτα του, να ανυπομονείς για τα ραντεβού μαζί του, να μετράς τις μέρες για να τον συναντήσεις, να τον φιλήσεις, να τον αγκαλιάσεις, να δεις το χαμόγελό του, ν’ αγγίξεις το πρόσωπό του, να καπνίσεις λίγο από το τσιγάρο που καπνίζει, να τον φιλήσεις την ώρα που βγαίνει ο καπνός από το στόμα του, να πιεις λίγο από το ποτό που πίνει, έτσι για να το δοκιμάσεις, να ψιθυρίσεις στο αυτί του λόγια ερωτικά ή ένα απλό «φεύγουμε από δω;», για να βρεθείτε μόνοι σας.

Με απέρριψες κι έτσι δε ζω πια μια βαρετή ζωή, μακάρι να τη ζούσα… Κινούμαι στο χώρο, επιβιώνω, τα καταφέρνω καλά μέχρι στιγμής, κλαίω λίγο παραπάνω, αλλά είμαι εντάξει, αλήθεια. Μόνο περιμένω, έχω αυτό το άδειασμα στο στομάχι, όταν ξέρεις πως κάτι δε θ’ αλλάξει, όσο κι αν περιμένεις, όσο κι αν θέλεις, όσο κι αν ελπίζεις, έχω αυτή την παράνοια του ανθρώπου που περιμένει αυτό που δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ, έχω αυτό το μούδιασμα, αυτό το κενό, ένα τίποτε έγινα.

Όλες οι μέρες μου είναι γεμάτες με σένα, γέμισα με χρώματα τον καμβά σου και μου τον λέρωσες με μαύρο χρώμα… Γιατί δε μου δίνεις μια αφορμή να σκίσω το φύλλο και να ζωγραφίσω από την αρχή σε ένα λευκό; Θέλεις να διαλέξουμε μαζί τα χρώματα, αγάπη μου;

Σχόλια

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.