Διαφορετικα

Άκου, βλέπε, γράφε!

Από  | 

Κάθε ξεκίνημα στην ζωή ξεκινά με τον φόβο καταλήγει με την άνεση. Φοβάσαι τι σε περιμένει και πως θα το αντιμετωπίσεις. Στο μεσοδιάστημα ανακαλύπτεις τρόπους να ξεπεράσεις τις δυσκολίες σου, οι τρόποι αυτοί βελτιώνονται, είναι τα «εργαλεία» σου και στην συνέχεια επέρχεται η κατάσταση της «αγίας ρουτίνας». Είναι τότε που φτάνεις στην καβαφική «Ιθάκη», είναι τότε που κατάλαβες ότι ολοκλήρωσες το ταξίδι και το αναπολείς.
Παρόμοια κατάσταση είναι και η έναρξη ενός επαγγέλματος – και πόσο μάλιστα όταν αυτό το επάγγελμα είναι άκρως βιωματικό, όπως η Δημοσιογραφία. Ξεκινάς με μια ιδέα να τολμήσεις να ακολουθήσεις ένα δρόμο, αλλά φοβάσαι τι θα συναντήσεις. Αλλά ξεκινάς γιατί θέλεις και δεν μπορείς να φανταστείς διαφορετικά τον εαυτό σου. Γιατί πρόκειται πλέον για μια απόφαση τρόπου ζωής, όχι ενός τυπικού επαγγέλματος.
Στο ξεκίνημά μου λοιπόν, βρέθηκα να κάνω την πρακτική μου σε ένα μεγάλο τηλεοπτικό σταθμό. Γνωρίστηκα εκεί με πολλούς και διαφορετικής νοοτροπίας συναδέλφους. Συζήτησα αρκετά μαζί τους το λίγο διάστημα των διαλειμμάτων του ενός τσιγάρου – όλοι τους είχαν διηγηθούν ιστορίες από την ζωή τους, από την ζωή τους στην Δημοσιογραφία. Και σκέφτομαι αμέσως πόσο θα ‘θελα να φτάσω και εγώ σε μια τέτοια ηλικία να έχω διηγούμαι την ζωή μου με τέτοιο τρόπο που να θυμίζει προσευχή. Βλέπετε, οι άνθρωποι αυτοί, στάθηκαν μέσα σε γεγονότα, τα άκουσαν, τα είδαν, τα κατέγραψαν, επομένως έχουν γίνει όλα αυτά κομμάτι στο πετσί τους. Μου είπαν και μερικές τεχνικές συμβουλές, για το σπηκάζ, το προμονταζ, το σταντ απ, αλλά βαρύτητα είχαν για μένα οι διηγήσεις τους. Αυτές οι διηγήσεις με έκαναν να πιστεύω ότι για να γίνω και εγώ μια από αυτούς, πρέπει να ακολουθήσω το τρίπτυχο: «άκου- βλέπε – γράφε».

babis banner2
Άλλωστε το λέει και το όνομα, Δημοσιο-ΓΡΑΦΟΣ. Γράφουμε για τα Δημόσια. Γράφουμε όταν ακούσουμε και δούμε ότι σκάει μια είδηση. Συζητάμε πολύ και με όλους, όχι γιατί νομίζουμε ότι ξαφνικά μας δόθηκε defacto δημόσιο βήμα, όχι η Δημοσιογραφία δεν είναι Πολιτική. Συζητάμε γιατί βγαίνουμε στο καρτέρι για την είδηση. Το κάνουμε αυτό γιατί είμαστε ενεργό κομμάτι του σήμερα.
Η διήγησή μου αυτή είναι εξηγεί και τους λόγους που ακολουθώ την Δημοσιογραφική ζωή. Κατανοώ ότι οι εποχές που μου έτυχαν και η κοινωνία στην οποία ανήκω είναι συναρπαστικά απαισιόδοξες, έκρυθμες και προσφέρονται για ατελείωτη ειδησεογραφία. Συν τοις άλλοις, αισθάνομαι ζωντανή, το βλέπω σαν μια ευκαιρία να καταγράψω και εγώ ένα μικρό κομμάτι της Ιστορίας αυτών των καιρών, της κρίσης, της ανεργίας, των αδιεξόδων. Είναι μοιραία και αναπόφευκτη η κοινωνική έκρηξη – και όπου υπάρχει έκρηξη υπάρχει και ένας Δημοσιογράφος, που θα ακούσει, θα δει και θα γράψει. Γιατί πολύ απλά, η Δημοσιογραφία είναι βίωμα, όποιος βιώνει την ζωή, βιώνει την Δημοσιογραφία.