ιστοριες

Αυτoς…..ο Ενας!

Από  | 

Λατρεύω τις φωτογραφίες.

Ενώ δεν βγάζω καθόλου καλές φωτογραφίες , λατρεύω να τις παρατηρώ. Μπορώ να βγάλω φωτογραφίες με κομμένα κεφάλια, να μην είναι όλοι στο στιγμιότυπο και άλλα τέτοια κουλά. Ενθουσιάζομαι όταν αντικρίζω σε παλιούς φακέλους που ούτε τους θυμάμαι ότι υπάρχουν, παλιές φωτογραφίες. Έχω σκανάρει όλες μου τις παιδικές αναμνήσεις και τις χαζεύω μόλις αισθανθώ ότι κάτι μου λείπει. Θα ήθελα πάρα πολύ να είχα το ταλέντο να τραβάω φανταστικές φωτογραφίες και να τις θαυμάζουν όλοι όπως κάνω κ εγώ σε άλλους μα δε το κατέχω. Αρκούμαι στον θαυμασμό των δημιουργών τους.

Χθες , χάζευα έναν φάκελο στον υπολογιστή μου με ημερομηνία 2009-2013. Τον άνοιξα χωρίς δεύτερη σκέψη. Με είδα αγκαλιά με φίλους , με την αγάπη μου, φοιτήτρια, χωρίς παιδί , πιο αδύνατη , με κοντό αναρχο-μαλλί, για καφέ, ξανά για καφέ, πάλι για καφέ, μόνιμα για καφέ. Επίσης , προσπέρασα φωτογραφίες με άτομα που ξέγραψα, που έφτυσα, που διέγραψα μια για πάντα από τη ζωή μου και ο καιρός που πέρασε με δικαίωσε ολοκληρωτικά. Είδα και άλλες, με φίλους από τη φοιτητική μου ζωή που η απόσταση μας απομάκρυνε, η δουλειά μας αποξένωσε και η σκέψη πάντα μα πάντα μας κάνει να αισθανόμαστε πολύ κοντά.

Είμαι άνθρωπος νοσταλγικός. Μπορώ να σκέφτομαι πράγματα του παρελθόντος και να χαίρομαι λες και τα έζησα τώρα, πάντα κρατάω αναμνηστικά από πολύ σημαντικές στιγμές στη ζωή μου. Για παράδειγμα, όταν πρωτοείδα τον άντρα μου και κάναμε μια απλή χειραψία με τα χίλια ζόρια έπλυνα τα χέρια μου μετά από ώρες για να μη χαθεί το πιο υπέροχο άρωμα που έχω μυρίσει ποτέ στη ζωή μου. (Η ξεφτιλισμένη έτριβα το χέρι μου σε χαρτοπετσέτα μπας και μείνει λίγο αρωματάκι πάνω της αλλά τζίφος κορίτσια, τζάμπα το κάψιμο στο χέρι μετά και τσούζει πολύ).

Έχω κρατήσει γόπα του πρώτου του τσιγάρου που έκανε όταν ήπιαμε τον πρώτο μας καφέ, ακόμα και τσίχλα του, ναι, το παραδέχομαι και δεν το μετανιώνω! Έτσι αποφάσισα ότι όλα αυτά τα λάφυρα πρέπει να μείνουν αναλλοίωτα στο χρόνο για να τα δείξω στο μέλλον στο γιο μου. Όπως κάθε παιδί που βλέπει τους γονείς του αγαπημένους έτσι και εγώ αργότερα θέλω να θαυμάζει τη σχέση που είχε ο μπαμπάς με τη μαμά του.

Εντάξει, το παραδέχομαι, δεν είναι και πολύ νορμάλ να κρατάω αποτσίγαρα αλλά δεν είπα και ποτέ ότι είμαι νορμάλ σε τίποτα. Πήρα ένα τεράστιο τετράδιο και με πολύ κόπο μάζεψα ότι είχα δικό του και το κόλλησα πάνω στα φύλλα του τετραδίου. Έχω δημιουργήσει πέντε τέτοια τεράστια τετράδια που αναγράφουν αγαπημένα μας μηνύματα, τραγούδια, προσωπικά αντικείμενα, τα εισιτήρια που έχουμε ταξιδέψει για να δούμε ο ένας τον άλλον, τις πρώτες μας βέρες και άλλα τόσα.

Νομίζω πως είναι ο μεγαλύτερος θησαυρός που θα αφήσω αύριο, μεθαύριο , στα παιδιά μου. Να αισθάνονται μέσα από αυτές τις αναμνήσεις τους γονείς τους μόνο αγαπημένους και ευτυχισμένους. Ώρες ώρες σκέφτομαι πόσος κόσμος βιώνει αυτό το όμορφο συναίσθημα που λέγεται αγάπη και αφοσίωση; Χρόνια , ακατάπαυστα , έντονα, αληθινά. Μακάρι όλος ο κόσμος να αισθανόταν έτσι. Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα.

Ξύπνησα το πρωί και πήρα το αμάξι για να κάνω κάποιες δουλειές. Πέρασα από το σχολείο όπου και αποφοίτησα και είδα πεταχτά ένα ζευγαράκι να φιλιέται στο πίσω μέρος του σχολείου. Με τέτοιο πάθος!!! Χτύπησε το κουδούνι και δεν ξεκολλούσαν ο ένας από τον άλλον λες και θα χάνονταν.

Λίγο αργότερα , πέρασα από ένα στρατόπεδο της περιοχής. Μια κοπέλα με τα μάτια της καρφωμένα στη πύλη του στρατοπέδου περίμενε προφανώς το αγόρι της. Είχε μια υπερένταση , ένα άγχος για το πότε θα τον δει. Γυρνώντας από τις δουλειές μου, είδα τη κοπέλα να περιμένει ακόμα για τον πολυπόθητο πρίγκηπα. Λίγο πιο πεσμένη τώρα. Είχαν περάσει και τουλάχιστον δυο ώρες από τότε που την είδα για πρώτη φορά. Μάλλον κάτι δεν πήγε καλά. Κλώτσησε κάτι χαλίκια και μπήκε μες το αμάξι για να φύγει. Τι κρίμα , σκέφτηκα.

Άνοιξα το ράδιο και έπαιξε το πιο αγαπημένο μου τραγούδι ever. Κλάιν , σκέφτηκα πάλι. Θα βρει τον έρωτα της ζωής της στο πρόσωπο του ανθρώπου που ούτε θα το φανταζόταν ότι θα είναι αυτός ο ένας. Όπως έγινε και σε ‘μένα. Το »κρίμα» που αισθάνθηκα πριν μετατράπηκε αυτόματα σε »δεν πειράζει».

Ο αγαπημένος μου , ο ένας και μοναδικός άνθρωπος που μ έκανε να αναθεωρήσω τον κόσμο λείπει για λίγο από κοντά μας αυτές τις μέρες. Πόσες εκατομμύρια φορές τον θαύμασα τη μέρα που θα έφευγε. Αισθανόμουν μισή, ένα κενό , χάζευα τον τρόπο που οδηγούσε, που έβαζε άρωμα, που κοιτούσε τον καφέ του. Δεν υπάρχει καλύτερο συναίσθημα ανόητε άνθρωπε που ασχολείσαι με μικροπρέπειες και δεν βλέπεις την ουσία της ζωής. Έχω βαρεθεί να ακούω ζευγάρια να μαλώνουν σε καφετέριες, σε σούπερ μάρκετ, όπου στο καλό βρουν. Εκτός του ότι είναι τεράστιο ρεζιλίκι να εκτίθεσαι έτσι δεν υπάρχει και ουσία σε όλο αυτό που γίνεται.

Σκάστε επιτέλους και απολαύστε την ουσία της ζωής. Δεν μας απομένει πολύς καιρός και εαν μας απομένει τουλάχιστον ας έχει αξία.

Σχόλια

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.